Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

H yoga και η Yogamama


Δε σας εχω πει τίποτα για τη γιόγκα εγώ η γιόγκαμαμα!!!Η ζωή μου άλλαξε για πάντα και παρόλαυτα δεν έχω μπορέσει να συνδέσω 4 ριμάδες λέξεις να εκφράσω πως νιώθω για όλο αυτό το "σύστημα ευεξίας", αυτό το "σύστημα ΖΩΗΣ". Μέχρι να μπορέσω να μιλήσω γιαυτό σας παραθέτω επιστολή που έλαβα απο την πρώτη μου μαθήτρια στην Ελλάδα , την κολλητή μου.... Τα λέμε Σάββατο πρωί στις 10.00 στο Shantom!

"Νιώθω έντονα την ανάγκη να μιλήσω για τη γιόγκα. Μου τη γνώρισε η κολλητή μου περίπου πριν 3 χρόνια και ξεκίνησα. Δεν ήξερα τίποτα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Έκανα σα ρομπότ τις ασάνας, έκανα τις αναπνοές και στο τέλος το σιωπηλό κάθισμα. Δεν καταλάβαινα το σώμα μου, ήταν ξένο από την υπόλοιπη ύπαρξή μου. Δεν αντιλαμβανόμουν τη στάση του σώματός μου, πολλές φορές ήταν τόσο στραβή, μου το λέγανε και πάλι αδύνατον να το καταλάβω. Αδυνατούσα να ελέγξω πολλά σημεία του κορμιού μου, τους ώμους μου, την πλάτη μου, κυρίως αυτά τα δύο. Αλλά κυρίως, δεν πίστευα στη γιόγκα, μου φαινόταν μια πολύ ωραία θεωρία, τόσο μακριά από μένα, που ναι, λειτουργεί για κάποιους ανθρώπους φωτισμένους, που ίσως ζουν μακριά από την κόλαση του δυτικού πολιτισμού, έτσι νόμιζα. Πίστευα ότι εγώ είμαι καταδικασμένη να ζω με τον τρόπο που ζω, δουλειά, stress, ανταγωνισμός, φίλοι, ποτάκια, τσιγάρα, πιο μετά να κάνω οικογένεια, παιδιά, αντιγράφοντας 100% τα πρότυπα που είναι αποτυπωμένα στο ασυνείδητό μου και το κυριότερο, νιώθοντας ευχαριστημένη με όλα αυτά. Τώρα νιώθω ότι μπορώ να αλλάξω τα πάντα. Αν και παραμένω στη δουλειά μου, καπνίζω ακόμα και πάνω κάτω τα ίδια κάνω με πριν, τώρα ξέρω ότι υπάρχει κι ένα άλλο είδος ζωής να κάνω και πιστεύω ότι μπορώ να το ακολουθήσω αν θελήσω. Αυτή η άλλη ζωή είναι αυτή που σε βγάζει λιγουλάκι από την άγνοια, αυτή που σου θυμίζει αυτό που πραγματικά είσαι.  Έλεγα λοιπόν για τη σχέση μου με το σώμα μου, το οποίο όσο γνωρίζω, τόσο γνωρίζω εμένα, όσο σκαλώνω στα ελαττώματά του, τόσο συνειδητοποιώ ότι συνδέονται με ελαττώματα του χαρακτήρα μου ή με παλιά τραύματα. Το σώμα μας έχει σοφία που δεν μπορούμε να φανταστούμε, θυμάται για μας πράγματα, που το μυαλό μας έχει ξεχάσει, έχει μνήμες και καταγραφές για το ποιοι είμαστε και είναι πρόθυμο ανά πάσα στιγμή να μας τα αποκαλύψει όλα. Αρκεί να το ακούσουμε. Το σώμα μου λοιπόν είχε υποστεί τεράστιο βιασμό όλα αυτά τα χρόνια. Από μένα κυρίως που δεν το σεβόμουν και δεν το αγαπούσα. Κατά κάποιο τρόπο θεωρούσα ότι είναι υποχρεωμένο να με υπηρετεί, όσο κι αν εγώ το κακοποιώ. Δέχθηκε βιασμό από τις διάφορες γυμναστικές που έκανα από πολύ μικρή, όταν μας μάθανε ότι πρέπει να πονέσουμε, για να γυμναστούμε και πιεζόμασταν να βγούμε πρώτοι, για να ταΐσουμε έναν τεράστιο εγωισμό, που τότε μας τον χτίζανε λίγο λίγο, άθελά τους βέβαια. Το σώμα μου λοιπόν πέτρωσε σαν αντίδραση και έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί μου. Φυσικά εγώ ούτε αυτό δεν καταλάβαινα. Εγώ πηγαινοερχόμουνα.  Όταν τώρα σκέφτομαι το ποια είμαι, σκέφτομαι το σώμα μου ένα με μένα κι είμαι ευγνώμων. Μετά από 3 χρόνια, βιώνω τόσο υπέροχη σχέση με το σώμα μου, που δεν μπορώ να την περιγράψω. Με τις αναπνοές νιώθω ζωντανή. Περιπλανιέμαι μέσα μου, στα όργανά μου, τα ευχαριστώ ένα ένα, ενώνομαι με την αναπνοή μου και την ακολουθώ στο ταξίδι της μέσα μου, το σώμα μου κινείται σε απόλυτη αρμονία με την αναπνοή μου. Μετά από 3 χρόνια το σώμα μου αρχίζει σιγά σιγά να με εμπιστεύεται, να χαλαρώνει και να μου αποκαλύπτει την ομορφιά του. Εξωτερικά και εσωτερικά. Εξωτερικά, αν και μεγαλώνει, γίνεται όλο και πιο αρμονικό, γυμνασμένο, δυνατό, ευέλικτο, ισορροπημένο, ευχαριστημένο. Εσωτερικά, αν και δεν κάνω εξετάσεις, είμαι σίγουρη ότι είναι υγιές όσο ποτέ, νιώθει ελεύθερο να εκφραστεί, βγάζει προς τα έξω αυτό που θέλει και κάποια πράγματα που είναι ενοχλητικά, έμαθα σιγά σιγά να τα αγαπάω και να τα αποδέχομαι κι όχι να θέλω να τα ξεφορτωθώ άμεσα με φάρμακα. Κι αυτά τα ενοχλητικά δικά μου είναι, εγώ είμαι με τα ελαττώματά μου. Και τον πόνο έμαθα να τον υπομένω και να τον αγαπώ, όταν πονάω αυτοσυγκεντρώνομαι και στέλνω την αναπνοή μου στον πόνο, του μιλάω και μ’ ακούει. Τέλος τα Depon. Αυτοθεραπεία. Επιτρέπω στο σώμα μου να μην είναι τέλειο. Κι όσο θα μειώνω τον εγωισμό μου κι όσο θα μειώνω το θυμό μου, τόσο πιο υγιές σώμα θα έχω.
Γιόγκα, ένα σύστημα τόσο διαφορετικό από ο,τιδήποτε έχουμε μάθει.  Ένα βύθισμα στον εαυτό. Μια αποκάλυψη ενός κόσμου σιωπηλού κι αληθινού, πίσω από το πέπλο των συνεχών σκέψεων και της βαβούρας. Ενός κόσμου με απαντήσεις. Χαίρομαι, γιατί ξέρω ότι είμαι μόνο στην προθέρμανση κι ότι με περιμένουν ακόμα πολλές συνειδητοποιήσεις. Ευχαριστώ πολύ δυνατά ό, τι με οδήγησε σε αυτό το δρόμο και προσεύχομαι για βοήθεια να φέρω εις πέρας το έργο μου σε αυτή τη ζωή. Σήμερα άκουσα έναν παπά να μιλάει κι αυτό που είπε ήταν ότι όλοι είμαστε ένα, όλοι είμαστε το θείο. Νιώθω ότι είναι η μόνη αλήθεια."

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Η αγωγή του παιδιού αρχίζει εκ κοιλίας μητρός και μάλιστα εξ άκρας συλλήψεως

 Προγεννητική Ζωή
 


από την

Ιωάννα Μαρή
Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρίας Προγεννητικής Αγωγής

*********
Η συνέχεια  εδώ


















Μαζί-sleeping!!!Γιατί όχι?

Φυσικά τα παιδιά δε θέλουν να κοιμούνται μόνα τους!Ούτε θέλουν ούτε χρειάζεται. Τα παιδιά που δεν είναι σε επαφή με το σώμα της μητέρας τους, πειραματίζονται ένα αφιλόξενο άδειο σύμπαν που τους απομακρύνει από την επιθυμία της ευημερίας που έφερναν μαζί τους από την περίοδο που ζούσαν μέσα στη τρυφερή κοιλιά των μητέρων τους. Τα νεογέννητα μωρά δεν είναι έτοιμα για ένα άλμα στο τίποτα: σε μια κούνια χωρίς κίνηση, χωρίς μυρωδιά, χωρίς, ήχο, χωρίς αίσθηση ζωής. Αυτός ο διαχωρισμός από το σώμα της μητέρας προκαλεί περισσότερη ταλαιπωρία από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε και ορίζει ένα δεσμό μητέρας - παιδιού χωρίς νόημα. Δεν συμβαίνει τίποτα αν φέρουμε τα παιδιά στο κρεβάτι μας. Όλοι θα είμαστε ευτυχισμένοι. Αρκεί μόνο να κάνουμε την πρόβα για να βεβαιώσουμε ότι το παιδί κοιμάται με χαμόγελα, ότι η νύχτα είναι εύκολη και δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να είναι αντιπαραγωγικό όταν υπάρχει ευημερία. Δυστυχώς οι νέες μητερές ειμάστε επιφυλακτικές για την ικανότητά μας να κατανοούμε τις ανάγκες των παιδιών μας που είναι σαφέστατα προφανείς. Κοινωνικά κυκλοφορεί η ιδέα ότι το να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες ενός μωρού, σημαίνει ότι μετατρέπεται σε "κακομαθημένο", παρόλο που κατά παράδοξο τρόπο, μια και δυο φορές έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περιμέναμε, μιας και με το να μην κοιμόμαστε με τα παιδιά μας ούτε να αγγιζόμαστε ούτε να τα σφίγγουμε... αυτά θα μας διεκδικήσουν ακόμη περισσότερο. Σκεφτείτε ότι ο "χρόνος" για τα μικρά παιδιά είναι ένα γεγονός επίπονο και σπαρακτικό, αν η μητέρα δεν παραβρεθεί, σε αντίθεση με τις εμπειρίες μέσα στη μήτρα, όπου κάθε ανάγκη καλυπτόταν αμέσως. Τώρα η αναμονή πονάει. Αν τα παιδιά πρέπει να περιμένουν πολύ καιρό για να βρουν άνεση στην αγκαλιά της μητέρας τους, θα προσκολληθούν με σθένος στο στήθος, δαγκώνοντας, πληγώνοντας ή κλαίγοντας, έχοντας περιορισμένη πρόσβαση στο μητρικό σώμα. Ο φόβος θα είναι ο κυρίαρχος σύντροφος, γιατί θα ξέρουν ότι η απουσία της μητέρας θα τους ξανακατασπαράξει. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να απαιτούν φυσική επαφή, μιας και εξαρτώνται πλήρως από τη μητρική φροντίδα. Έχουν επίγνωση της εύθραυστης κατάστασής τους και κάνουν ό,τι πρέπει να κάνει κάθε υγιή παιδί: να απαιτούν κατάλληλη φροντίδα για την επιβίωσή τους. Η νύχτα είναι μεγάλη και σκοτεινή και κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να την περάσει όντας μόνο του. Ως πότε; Ωσότου το παιδί δεν το χρειάζεται άλλο.

by: Laura Gutman

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Αποχωρισμος


10 πράγματα που έμαθα...


Πριν από λίγες εβδομάδες κλείσαμε τα δύο και άρχισα να σκέφτομαι πόσα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στη ζωή μου κυρίως αυτά τα έντονα δύο χρόνια, ώσπου μια ωραία μέρα έπεσα σε αυτό το τόσο γλυκό κείμενο που έγραψε μια μπλοκοφιλενάδα:

10 πράγματα που έμαθα από την Kyara


"10 πράγματα που έμαθα από το παιδί μου είναι ένα μπλογκοκαρναβάλι με σκοπό να μας κάνει να σκεφτούμε, μοιραστούμε, γελάσουμε, συγκινηθούμε και να μας δώσει μια ματιά εκ των υστέρων για το πόσο έχουμε μάθει από τότε που ξεκίνησε το ταξίδι της μητρότητας.

Εδώ και εβδομάδες έχω στην αναμονή αυτό το post. Αλλά υπάρχουν ερωτήσεις που λατρεύω να με στοιχειώνουν, να με συνοδεύουν, να με εκπλήττουν σε κάθε στιγμή και να μου δίνουν τη δυνατότητα να βυθιστώ μέσα μου, να σταματήσω το χρόνο και να δω με άλλα μάτια την καθημερινότητα που με τυλίγει, να με ξαναβρώ και να ξαναβρώ σημασία στις απαντήσεις που βρίσκω. Φυσικά η Louma με το Amor Maternal μέσα από αυτό το μπλογκοκαρναβάλι έκανε μια από αυτές τις υπέροχες ερωτήσεις και εδώ και ένα μήνα τη γεύομαι, ανακαλύπτοντας με μέσα από αυτή.

Βρήκα πολλά, πάρα πολλά πράγματα για να γράψω και αποφάσισα να επιλέξω αυτά που σηματοδότησαν ένα πριν και ένα μετά, που μου έδωσαν μια νέα προοπτική και έδωσαν ζωή στη ζωή μου.

Έτσι πάει λοιπόν: σε αυτά τα 3 χρόνια, 1 μήνα και 24 ώρες ζωής (και 3 χρόνια, 10 μήνες και 20 μέρες από τη σύλληψη), η Kyara με έμαθε ότι:

Είμαι θηλαστικό και για ό,τι σέβεται την ανατροφή, με οδηγεί η μυρωδιά, το ένστικτο, το σώμα, η διαίσθηση.

Η αγάπη, το γέλιο, το παιχνίδι, η απόλαυση, τα χάδια, η παρουσία ποτέ δεν είναι αρκετά και πάντα υπάρχει χρόνος για αυτά.

Έχω στήθος, μήτρα, ωοθήκες και εξυπηρετούν τη ζωή.


Με το να ακούω, την ακούω, με ακούω, μας ακούω και με το να παρατηρώ, την παρατηρώ, με παρατηρώ, μας παρατηρώ.

Το να δίνεις ζωή είναι προνόμιο και ευθύνη. Είμαι μητέρα, μεγαλώνω μια κόρη, δεν έχω μια κόρη. 

Η αγάπη είναι συγκεκριμένη, είναι επαφή, είναι σώμα, είναι παρουσία και μεταφράζεται στο να ακούς και να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες τους. Δε φτάνει μόνο να την αγαπάς με τρέλα, σημασία έχει η ασφάλεια που νιώθει σε αυτή την αγάπη, η στήριξη που σημαίνει να γνωρίζει ότι αγαπιέται χωρίς όρους.


Δεν υπάρχουν καλύτερα παιχνίδια από τα κρεμμύδια, τα σκόρδα, οι κούτες, τα νομίσματα, το νερό, το χώμα, οι πέτρες. Ούτε καλύτερο παιχνίδι από το να τρέχεις κάτω από τη βροχή, να φτιάχνεις πυργάκια για να τα καταστρέφεις μετά, να βάφεις το ψυγείο, να χορεύεις...


Οι αξέχαστες βόλτες είναι αυτές που κάνουμε χωρίς βιασύνη, αυτές που μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε το βήμα ενός μυρμηγκιού, τη ζέστη του ήλιου, η κλίση του δρόμου...

Το πρωταρχικό εμπόδιο για να συνδεθώ με αυτήν με τον τρόπο που επιθυμώ, είναι οι δικές μου σκιές και δαιμόνια. Είναι οι φραγμοί και οι ελλείψεις μου που με αποστασιοποιούν.

Και το κυριότερο, η μητρότητα μετατρέπει και εξανθρωπίζει. Μέσα από τη συνειδητή μητρότητα άλλος κόσμος είναι εφικτός, γιατί όχι μόνο θα μεγαλώνουμε ανθρώπινα όντα με ζωτικές εμπειρίες που θα βασίζονται στην αγάπη και το σεβασμό, αλλά γιατί στην πράξη της μετατροπής των προτύπων ανατροφής και εκπαίδευσης, θα μετατραπούμε εμείς. Θα ξανα-δημιουργήσουμε και θα ξανα-γίνουμε όντα με σεβασμό, ευθύνη, αγάπη.


Σε ευχαριστώ Kyara! και σε ευχαριστώ Louma!




Violeta, σε ευχαριστούμε όλες οι Μάνες Γης!!!

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

ITS A BEAUTIFUL DAY!

θέλουμε να πίνουμε απο το ίδιο ποτηράκι
και να έχουμε το σπιτικό μας
και να μην έχουμε πυρετούλι και ιωσούλα
αλλά να πηγαίνουμε βόλτα με το τελεφερίκ
και να είμαστε όλοι μαζί

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Μητρότητα 2

Το γράψιμο εδώ είναι μιας βαθιάς μορφής ψυχοθεραπεία. Γράφω ότι νιώθω , κυρίως μέσα από τον καινούργιο ρόλο της μητρότητας. Αυτό έχει δύο διαφορετικά αντίκτυπα. Από τη μία μου ανεβάζει την αυτοεκτίμηση μου γιατί με παρακολουθείτε εσείς και με χειροκροτάτε και νιώθω την αβασταχτη ελαφρότητα της ματαιοδοξίας. Σίγουρα δεν είναι αυτό  στους στόχους του γιογκικού μονοπατιού αλλά είπαμε. Κινούμαι με τις επιβολές της καρδιάς και μόνο της καρδιάς. Ανακουφίζει άλλωστε το χειροκρότημα.
-Ποιά είναι η αμοιβή του καλλιτέχνη;
-"Ψάχνει η ψυχή να βρει αδερφούς ", είχα διαβάσει κάπου.Είναι  λυτρωτικό να ανακαλύπτεις πόσο μοιάζουν οι ζωές των ανθρώπων. Ακόμα κι αν αγγίζεις ανθρώπους που σε πλήγωσαν είναι λυτρωτικό. Σε βοηθάει να συγχωρήσεις και να πας παρακάτω. Βλέπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου στον άλλο. Και ηρεμείς...Με ποιόν να τσαντιστείς ;Με εσένα;Πάει και ο θυμός...
Απο την άλλη με ταπεινώνει και με θεραπεύει η έκθεση  στον κόσμο. Πονάει να γδύνεις την ψυχή σου και να την απλώνεις να λιαστεί σε τόσα μάτια. Αλλά είναι βαθιά θεραπεία,δωρεάν και με άμεσα ευχάριστα αποτελέσματα. Νομίζω και η χοροθεραπεία στηρίζεται σε αυτό . Να εκτεθείς!
Και όλα αυτά ξεκινάνε με αφορμή τα παιδιά. Τα παιδιά επιβάλουν την άμεση κάθαρση των ψυχών που υπήρξαν και αυτές παιδικές.Πως να κρατήσεις το χεράκι τους σε ένα μονοπάτι στρωμένο με αγκάθια;Την ίδια στιγμή τα παιδιά βοηθάνε στην κάθαρση. Σε παίρνουν από το χέρι και σου λένε-Κοίτα!!!Κοίτα που ήσουν μαμά πριν 30 χρόνια και καθάριζε!
Αν υπάρχουν και οι παπούδες ακόμα καλύτερα.Παρατηρείς το παιδί με τον παππού και τη γιαγιά.Βλέπεις την παιδική σου ηλικία να ξετυλίγεται στη  σκηνή , εκεί μπροστά σου. Όλα τα μη , τα θέλω και τα πρέπει που σε έχτισαν είναι εκεί .Το παιδί σου να πρωταγωνιστεί στο σενάριο της παιδικής σου ηλικίας

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Μητρότητα

Σε λίγο καιρό θα κλείσω 2 χρόνια μητρότητας. Και λέω δύο γιατί αρχίζω να μετράω απο τη στιγμή της σύλληψης.Οι εντυπώσεις ανάμικτες. Έγινα ένας καινούργιος άνθρωπος , πολύ πιο συγκεντρωμένος και πολύ πιο αμίλητος. Μπήκε η αγάπη στη ζωή μου για τα καλά. Συγχωρώ τόσο μα τόσο πολύ πιο εύκολα.Παρατηρώ συνεχώς . Δεν το έκανα παλιά .Μου άρεσε να είμαι παρατηρούμενη.Τι παρατηρώ...
Ένα πλάσμα που δηλώνει έντονα την διαφορετικότητα της φύσης του και περνάει τη μέρα του προσπαθώντας να την επιβάλλει.Και καλά κάνει.Τρελένομαι .Τα ανθρώπινα μωρά δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με τον άνθρωπο.Θέλει να είναι συνέχεια στη γύμνια, να σκαρφαλώνει τραπέζια και να περπατάει σε ύψη και επικίνδυνες γωνίες .Δηλώνει έντονα οτι το περιβάλλον του είναι έξω και όχι στους πέντε τοιχους. Θέλει να βάζει τα χέρια στα πιάτα και να εξαπολύει τα χόρτα στη δύση και τις πατάτες στην ανατολή.Θέλει να μαγειρεύει μαζί μου και να χτυπάει τις κουτάλες , να πετάει οτι βρίσκει στο πάτωμα.Τα δοντάκια πονάνε ,ουρλιάζει .Αρπάζει ότι βρίσκει και θέλει να το γευτεί.Το αυτοκίνητο?Τι είναι πάλι τούτο το περίεργο κουβούκλιο που πάει τόσο γρήγορα κσι όλοι κάθονται δεμένοι παναγίες?Τα ρούχα του πλυντηρίου απλώνονται στο δωμάτιο και  μία κάλτσα στα χερια του να την τινάζει , όπως κάνει η μαμά. Το πλυντήριο πιάτων πρέπει να το καβαλήσει , να χώσει τα χέρια του στα βρώμικα πιάτα και να γελάσει με το φοβισμένο μου βλέμμα.Το τηλέφωνο στα χέρια του βυθίζεταιι στη λεκάνη της τουαλέτας.Οι υπόλοιποι γύρω του δοκιμαζόμαστε. Όσο πιο πολλά  τα καθιερωμένα μοτίβα συμπεριφορών που μας έμαθαν οι δικοί μας γονείς τοσο πιο πολλα τα εμπόδια που του παρουσιάζουμε στο διάβα του. Κάθε μη(!) δικό μας , ένα γέλιο επιτυχίας για το μωρό.Βγάλε με έξω μου δηλώνει αλλά εγώ θέλω να στείλω εκείνο το EMAIL. Απογοητεύομαι.Αυτό λοιπόν είναι η μητρότητα?Η υποταγή ενός ελεύθερου πρωτόγονου  πλάσματος στις συμβάσεις της σύγχρονης εποχής...-Στείλε φιλάκι στη γιαγιά -Πες ευχαριστώ στη θεία που σου έφτιαξε σπανακόπιτα.
Βλέπω τον εαυτό μου μωρό. Πόσα πρέπει , πόσα θέλω, των άλλων, με βγάλαν απο το δρόμο μου;Παρόλο που είχα την τύχη να σκαρφαλώσω στο πεύκο της γειτονιάς το δικό μου το παιδί κινδυνεύει να ανέβει στο τραπεζάκι του σαλονιού.Συμπλέγματα κατωτερότητας αναδύονται απο τις φακές. Είμαι η τροφός της οικογένειας και εκείνο το βιβλίο δεν προλαβαίνω να το διαβάσω.Πόσο μάρεσε να διαβάζω με τις ώρες...Τελικά θα το ρίξω στο φαί.Εκείνος ο χωρισμός μου δημιούργησε τις ταχυπαλμίες και η οικονομική μου ανεξαρτητοποίηση μου στοίχισε κάτι κύστες στη μήτρα. Η φαρμακευτική μου έδινε λεφτά για να αφιερώσω τη μήτρα μου στην αύξηση των πωλήσεων και με σύστησε στις κρίσεις πανικού.Η πολυεθνική μου πήρε τις αμυγδαλές μου , γιατί ήθελα να μιλήσω και η φωνή μου σβηνόταν στα σιωπηλά μου δάκρυα. -Εγώ πότε θα γίνω μάνα έλεγα, και έφευγα για τη δουλειά...


 (ξερετε αυτο το κειμενο το εγραψα μετα απο συζητησεις με τις μανες Γης που θελουν να κανουν παιδια. Το συμπερασμα που βγαζω ειναι οτι δεν εχει σημασια αν εχεις παιδια η οχι για την ευτυχια.
Σημασια εχει να ζεις στο τωρα σε οποια φαση της ζωης σου κιαν βρισκεσαι)

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Δε μπορείς να διδάξεις τίποτα σε κανέναν , μπορείς να βοηθήσεις μόνο να ανακαλύψει κάποιος την αλήθεια του εαυτού του

Liliana(Doula) and Michel Odent
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΗΣ
Ειμαι πολυ προβληματισμενη οσων αφορα την συμβουλευτικη που κανουμε ο ενας στον αλλο σε ολα τα επιπεδα.Αναρωτιεμαι εδω και πολυ καιρο , σωπαινω , μετα  στελνουνε μηνυματα στο http://www.managaia.gr/ , μετα απαντω μετα το ξανασκεφτομαι ,μετα μεγαλωνοντας αλλαζω και γνωμη σε πολλα...δεν ξερω. Ο ανθρωπος ειναι τοσο πολυπλοκο ον και τοσο διαφορετικη η υποσταση του απο μερα σε μερα που νιωθεις οτι Εσυ ο ιδιος  αλλος ησουν εχτες και αλλος σημερα.
Απο την αλλη ενα χρονο πριν διαβαζα τις συμβουλες σε ενα φορουμ και εσωσα το θηλασμο μας...Σιγουρα ειναι διαφορετικο να σου ζητανε τη συμβουλη αλλα και παλι...Η συμβουλος θηλασμου που ηρθε σπιτι ναι μου εδωσε καποιες συμβουλες ,  τις ακολουθησα και ας υπεφερα για 20 μερες ολοκληρες. Αν δεν ειχα κανει το θηλαστρο και δεν ειχα ακολουθησει τις συμβουλες της τι μπορει να ειχε γινει?Αν ειχα ακολουθησει μονο το δρομο της αγαπης και της ολοκληρωτικης αφιερωσης του κορμιου μου στο θηλασμο του βρεφους μπορει να ειχαν παει πολυ καλυτερα τα πραγματα. Γιατι οχι?Παλι ο φοβος ειχε μπει στη μεση και με ειχαν συμβουλεψει -Πως θα νιωσεις αν το παιδι σου παθει αφιδατωση?Δωσε ξενο γαλα και κανε θηλαστρο...Ακολουθησα την αληθεια της καμπυλης αναπτυξης και οχι την αληθεια της συμπαντικης μας σχεσης , εμενα και του παιδιου.
Μας ειπε εχτες στον κυκλο γυναικών(ναι θα το ξανακανουμε) η μαια τοκετου στο σπιτι οτι η γυναικα γενναει πανεμορφα οταν δεν ακολουθει τιποτα και χωρις να σπρωξει καν...Γιατι να πρεπει να την συμβουλεψω να μην ακουει το μωρο της και το κορμι της? Δεν τους απομακρυνεις οταν μπαινει η δικη σου γνωμη?Δεν διαταρασσεις τις ισορροπιες μανας-μωρου οταν εισερχεσαι και λες τις αμπελοφιλοσοφιες σου?
Μηπως απλα αρκει να ακουσουμε ο ενας τον αλλο και τιποτα αλλο?Να αφησουμε μετα το πνευμα και το σωμα μας να μας πει τη δικη του μοναδικη αληθεια?

“You cannot teach a man anything; you can only help him discover it in himself.” Γαλιλεος

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Κύκλος γυναικών με θέμα «Φυσικός Τοκετός και Βοηθοί Μητρότητας(Doulas) στα Ελληνικά Μαιευτήρια»

Κύκλος γυναικών με θέμα «Φυσικός Τοκετός και Βοηθοί Μητρότητας(Doulas) στα Ελληνικά Μαιευτήρια» αυτό το Σάββατο 5/3/2011 στις 11.30.

Αλλαγή διεύθυνσης!!!-Ο κύκλος θα γίνει στο
ΥΠΟΓΕΙΑΚΙ ΤΗΣ « ΜΑΝΑΣ ΓΗΣ»
ΠΛΑΤΩΝΟΣ 6 ΛΥΚΟΒΡΥΣΗ

Δείτε το χάρτη εδώ
Check the map


 ΑΠΟ ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ ΕΞΟΔΟΣ 9 ΛΕΩΦ.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Βγαίνοντας απο Αττικη οδό στρίβετε με κατεύθυνση προς Κηφισιά . Ανηφορίζετε τη Λεωφ. Ηρακλείου και περίπου στο 1 χιλιόμετρο συναντάτε το πρώτο μεγάλο φανάρι –ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΜΕ Λεωφ. Ειρήνης(ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΜΠΑΚΑΣ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΑΣ ΧΕΡΙ). Συνεχίζετε σιγά σιγά  ΕΥΘΕΊΑ για περίπου 200 μέτρα (μετά τα φανάρια)και η ΠΛΑΤΩΝΟΣ είναι το πρώτο πολυ μικρο στενό (πεζοδρομος) δεξιά , μετά το δέντρο!!

Απο ΜΑΡΟΥΣΙ
Κατηφορίζοντας τη Λεωφ Ειρήνης (πρώην Αμαρουσίου) και αφού περάσετε την Πεύκη στο αριστερό σας χέρι βλέπετε ενα σουπερ Μαρκετ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ. Στρίβετε στο 3ο στενό δεξιά μετά το Σκλαβενίτη –Οδός Μακρυγιάννη και το πρώτο στενάκι-πεζοδρομος δεξιά είναι η Πλάτωνος. Προσοχή πάνω στη Μακρυγιάννη είναι τοποθετημένες και οι ταμπέλες προς Κηφισιά (για να καταλάβετε οτι στρίβετε στο σωστό στενό) .

Α8-Λεωφορείο που σταματάει μπροστά στο ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΜΠΑΚΑΣ απόσταση 5 λεπτά με τα πόδια