Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Κιαρχηηη κιαρχή καλός μας χρόνος ...

-Να τα πούμε ?
-Όχι να μην τα πείτε ! Να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό μπροστά στη μάνα 
-Μα γιατί ? Το κακομαθαίνει με όλη αυτή την αγκαλιά
-Όχι δεν το κακομαθαίνει.Του δίνει αυτό που έχει ανάγκη ένας πρωτοεμφανιζόμενος άνθρωπος Αγκαλιά , αγκαλιά,  αγκαλιά .Τροφή τροφή αγάπης αγκαλιά ,αγάπη, αγκαλιά .Ένας σταυρός που προτάσσεται στον εωσφόρο είναι η αγκαλιά της μάνας.
-Μα δεν το αφήνει να προχωρήσει στη ζωή του όλη αυτή η αγκαλιά!
-Όλη η ζωή του είναι αυτή η αγκαλιά .Κιαρχή, κιαρχή καλός μας χρόνος...
-Μα δεν είναι σωστό ξεκίνημα για τη ζωή του όλη αυτή η εξάρτηση !
-Όλες οι εξαρτήσεις γεννήθηκαν όταν σκοτώσατε την αγκαλιά



Μικρό μου γλυκό μου μωράκι , χιλιοαγκαλιασμένο μου παιδί , γλυκοφιλημένο μου μωράκι , αγαπημένη ύπαρξη μου , αγγελούδι μου λαμπρό αστεράκι μου φως και ήλιε μου φωτεινέ... δεν άκουσα κανέναν ... Χρόνια μας καλά

Το φαγητό των νηπίων, κύρια πηγή άγχους για τους γονείς

O αγαπημένος παιδίατρος απο την όμορφη και προχωρημένη Θεσσαλονίκη δίνει για ακόμα μια φορά ρεσιτάλ επιστημονικής ανάλυσης σε θέματα καυτά όπως αυτό της διατροφής των βρεφών.Με ανακούφισε πάρα πολύ το παρακατω κείμενο και σκέφτηκα οτι πολλες θα βρείτε λύτρωση στις αγωνίες σας .Είναι πολύ παρήγορο να μιλάνε οι γιατροί ανοιχτά για τα λάθη που μπορούν να γίνουν απο την υπερβολική "αγάπη" της Ελληνικής οικογένειας .Που μας αναλύει τι σημαίνει για την μελλοντική υγεία του μωρού μας  η καταφυγή στην "τηγανιτή πατάτα" όταν όλα τα άλλα μέσα για να "φάει το παιδί" έχουν αποτύχει...Εκτύπωσα τιο κείμενο και το έδωσα στις γιαγιάδες μας και χάρηκαν και αυτές που είδαν την άλλη όψη του νομίσματος.
Είχα την ευτυχία να μου πει 5 πράγματα η Ναντίνα  Κούλη (βρεφονηπιαγωγός) αρκετά νωρίς.Οπότε  το μωρό μας πειραματίστηκε αρκετά και πασαλείφτηκε ολόκληρο ουκ ολίγες φορές ωστε να φτάσουμε τώρα στο θεμιτό αποτέλεσμα να τρώει τα πάντα . Αλλά ας δούμε τι λέι ο αγαπημένος γιατρός σε ένα κείμενο που ανακάλυψε η Μαρία απο το site του γιατρού εδώ.
Απολάυστε τον Στέλιο Παπαβέντση!


"Διαπιστώνω συχνά μια καθυστέρηση στον τομέα της διατροφικής ανάπτυξης των βρεφών και των νηπίων μας. Βλέπω ελάχιστους γονείς να παραπονιούνται πως ο τρίχρονος γιος τους δεν περπατάει. Αντίθετα, πολλοί γονείς μου λένε πως ο τρίχρονος γιος τους ‘δεν τρώει τίποτα’ ή ‘τρώει με το ζόρι’ ή ότι ‘δεν ξέρει να χρησιμοποιήσει το πιρούνι και το κουτάλι’ ή ότι ‘κάθε φαγητό είναι μια μάχη με φωνές και κλάματα’, ‘τρώει μόνο κρέμες’ και πολλές άλλες εξομολογήσεις, που φανερώνουν ότι το φαγητό των νηπίων, παρό,τι συνιστά συχνά κύρια πηγή άγχους για τους γονείς, αποτελεί συνάμα τον πιο άγνωστο, παραμελημένο, παρεξηγημένο τομέα ψυχοκινητικής ανάπτυξης του μικρού μας παιδιού.
Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για ένα σύνδρομο, ιδιαίτερα συχνό στην ελληνική οικογένεια, που αφορά μωρά και νήπια μετά τους πρώτους μήνες της ζωής. Θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει ‘ανεπαρκή απογαλακτισμό ή και ‘αναπτυξιακή λίμναση, παλινδρόμηση’ όσον αφορά τη διατροφή των παιδιών. Υπάρχουν μωρά που δεν έχουν αφεθεί να παίξουν με καινούργιες τροφές, με ποικίλες γεύσεις, με διαφορετική υφή, σύσταση φαγητού, με ποικίλα χρώματα και σχήματα, μωρά που στηρίζουν την δίαιτά τους κατά τα δύο τρίτα ή και εξ’ ολοκλήρου στο γάλα, στην ηλικία των δώδεκα μηνών ή των δύο χρόνων ή που τρώνε αλεσμένα τρόφιμα στην ηλικία των τεσσάρων ετών.
Σε άλλους τομείς ανάπτυξης, στον κινητικό ας πούμε, πασχίζουμε και κάνουμε το παν για να βοηθήσουμε σωστά το παιδί, του αγοράζουμε κατάλληλα παιχνίδια, διαμορφώνουμε ανάλογα το σπίτι μας, το βγάζουμε συχνά βόλτα κλπ. Στον τομέα ‘φαγητό’ αγχωνόμαστε πολύ, συνήθως όμως για λάθος λόγους. Ανησυχούμε γιατί το μικρό μας δεν άδειασε όλο του το πιάτο κάποιο μεσημέρι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε ως κύριο μέλημά μας την ωρίμανση, την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού μας στη διαδικασία του τραπεζιού, σε βάθος χρόνου. Το άγχος μας για το πιάτο που δεν αδειάζει γίνεται τροχοπέδη που βλάπτει ανεπανόρθωτα ό,τι θα έπρεπε να αποτελεί την κύρια, μακροπρόθεσμη φροντίδα μας. Να μη φτάνουμε στον παιδικό σταθμό με το τρίχρονο μικρό μας να ανοίγει απλά το στόμα του για να δεχτεί παθητικά κουταλιές αλεσμένης κρέμας, για να καταλάβουμε ότι υπάρχει πρόβλημα στη διατροφική του ανάπτυξη. Να συνειδητοποιήσουμε πως η διατροφή απαιτεί δεξιότητες, οι οποίες καλλιεργούνται και κατακτώνται από το παιδί από νωρίς, υπό την καθοδήγηση και την ενεργό ενθάρρυνση των γονιών, όπως γίνεται και με κάθε άλλη δεξιότητα που ένα μικρό παιδί κατακτά.
Συχνότητα
Η στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη των παιδιών είναι πολύ συχνή στις ελληνικές οικογένειες. Είναι πιθανό ότι αφορά, τουλάχιστον σε μερικές από τις εκφάνσεις της, παραπάνω από τα μισά παιδιά προσχολικής, ηλικίας 18 μηνών με 6 ετών.
Χαρακτηριστικές εκδηλώσεις
Κάθε παιδί μπορεί να εμφανίζει μερικές ή και όλες τις παρακάτω εκδηλώσεις:
• Παρατεταμένη προσκόλληση στο μπιμπερό.
Το μπιμπερό για τα παιδιά αυτά είναι ο κύριος τρόπος λήψης υγρών ακόμα και μετά την ηλικία των δώδεκα μηνών. Με το μπιμπερό κατά τις ηλικίες 1 με 6 ετών μπορεί να συνεχίζουν να καταναλώνουν γάλα, νερό, τσάι ή χυμό. Παράλληλα δεν έχουν μάθει να λαμβάνουν υγρά με ανοιχτό ποτήρι, κλειστό ποτήρι με σκληρό στόμιο ή με καλαμάκι, λόγω έλλειψης συστηματικής εξοικείωσης και εξάσκησης με αυτούς τους τρόπους λήψης υγρών. Ένα σχετικό χαρακτηριστικό είναι η λήψη μπιμπερό με γάλα ή άλλα υγρά και κατά την διάρκεια της νύχτας. Η κατανάλωση γάλακτος μετά τον πρώτο χρόνο, για παιδιά που πίνουν ξένο γάλα και δεν θηλάζουν, δεν είναι απαραίτητη αλλά αντίθετα συνιστά βλαπτική συνήθεια.
• Υπερκατανάλωση γάλακτος και γαλακτοκομικών.
Εν μέρει ως αποτέλεσμα του τρόπου λήψης υγρών – με το μπιμπερό η ροή γάλακτος είναι πολύ έντονη και τα παιδιά πίνουν μεγάλες ποσότητες πολύ σύντομα – , πολλά από τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη καταναλώνουν υπερβολικά μεγάλες ποσότητες γάλακτος μετά την ηλικία του ενός έτους. Κατά την προσχολική ηλικία, η κατανάλωση γαλακτοκομικών είναι απαραίτητη, αλλά δεν πρέπει να κυριαρχεί, καθώς η κατηγορία τροφίμων των δημητριακών και των σύνθετων υδατανθράκων έρχεται σε πρώτη θέση στις ανάγκες τους. Τα παιδιά με το Σύνδρομο τείνουν να καταναλώνουν περισσότερα από τα 300 με 500ml γαλακτοκομικών στο 24ωρο που χρειάζονται, μερικά δε μπορεί να ξεπερνούν το ένα λίτρο την ημέρα στην ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών. Κάτι τέτοιο έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εγκαθίδρυση μιας ισορροπημένης διατροφής και στην κατανάλωση ποικιλίας από τρόφιμα άλλων κατηγοριών.
• Υπερκατανάλωση υγρών που περιέχουν απλά σάκχαρα
Ιδιαίτερα όταν μπαίνουν μέσα στο μπιμπερό, οι χυμοί καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες από μερικά παιδιά. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά να μην δίνουμε στα μικρά παιδιά πάνω από 100ml χυμού ή ζαχαρούχων ποτών ημερησίως.
• Προσκόλληση σε και υπερκατανάλωση εμπλουτισμένων γαλάτων για νήπια (follow-on formulas)Πολλά από τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη συνεχίζουν την λήψη εμπλουτισμένων, επεξεργασμένων γαλάτων σε σκόνη πολύ αργότερα από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, ακόμα και μέχρι την σχολική ηλικία. Τα γάλατα αυτά δεν έχουν αποδειχθεί να είναι απαραίτητα για κάθε παιδί άνω του έτους, ιδιαίτερα εάν αυτό κάνει μια φυσιολογική διατροφή σε στερεές τροφές, με ποικιλία και πρόσληψη από όλες τις κατηγορίες τροφίμων. Όχι μόνο δεν έχει αποδειχθεί ότι ωφελούν αλλά, επιπλέον, εθίζουν το μικρό παιδί σε έξτρα γλυκαντικές ουσίες και σάκχαρα, σε δυνατές μονότονες γεύσεις όπως εκείνη της βανίλιας, ενώ κάνουν πιο πιθανή την υπερκατανάλωση γαλακτοκομικών και πιο δύσκολη την μετάβαση του παιδιού στο φρέσκο, απλό γάλα του εμπορίου.
• Παρατεταμένη προσκόλληση στην πιπίλα/ τεχνητή θηλή
Παράλληλα με την προσκόλληση στο μπιμπερό, πολλά παιδιά αναπτύσσουν μια υπερβολική ενασχόληση με το μη θρεπτικό πιπίλισμα – non-nutritive sucking – κατά την προσχολική ηλικία. Κάνουν έντονη χρήση της πιπίλας καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας ή πιπιλούν έντονα τον αντίχειρά τους.
• Παρατεταμένη κατανάλωση αλεσμένων τροφίμων
Οι κρέμες και τα αλεσμένα τρόφιμα χρησιμοποιούνται συχνά στην αρχή της εισαγωγής στερεών τροφών, στους έξι μήνες της ζωής, ως παροδικό στάδιο που είναι καλό να ξεπεραστεί από το παιδί μέχρι την ηλικία των 12-18 μηνών και να δώσει την θέση του στο στάδιο κατανάλωσης τροφών σε κομματάκια, πατημένα, μαλακά και σχηματισμένα. Πολλά παιδιά παρουσιάζουν στασιμότητα στην ανάπτυξη του γευστικού τους αισθητηρίου ως προς την σύσταση του φαγητού. Προσκολλώνται σε αλεσμένα τρόφιμα μετά την ηλικία των 18 μηνών και αδυνατούν να καταναλώσουν οτιδήποτε πιο σχηματισμένο και συμπαγές σε σύσταση. Μένουν έτσι πίσω σε γευστικά ερεθίσματα ποικιλίας φαγητού, ενώ παράλληλα τείνουν να καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες φαγητού στο 24ωρο, γιατί η κατανάλωση ενός αλεσμένου τροφίμου είναι συνήθως μεγαλύτερη από την κατανάλωση του ίδιου τροφίμου στην φυσική, συμπαγή του μορφή. Η στασιμότητα αυτή έχει εν μέρει να κάνει με φοβία που εκφράζουν πολλοί γονείς στην Ελλάδα να δώσουν σχηματισμένη τροφή σε βρέφη και νήπια για τον κίνδυνο «πνιγμονής». Στην πραγματικότητα, η μετάβαση από τα αλεσμένα στα σχηματισμένα τρόφιμα είναι αναγκαίο αναπτυξιακό στάδιο και πρέπει να ενθαρρύνεται από τον γονιό, τηρώντας βασικές προφυλάξεις, σε συγκεκριμένη ηλικία, αυτήν των 8 με 18 μηνών.
• Μη λήψη πρωινού
Η συνήθεια του πρωινού, με ποικιλία σε τρόφιμα – δημητριακά, γαλακτοκομικά, φρούτα φρέσκα και αποξηραμένα, χυμός, μέλι κλπ – είναι απαραίτητο να ξεκινάει από την ηλικία του ενός έτους και έπειτα. Αντίθετα, πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη δεν μαθαίνουν να κάθονται για πρωινό ούτε και μέχρι την σχολική ηλικία των 6 ετών, αλλά βασίζουν το πρώτο γεύμα της ημέρας τους αποκλειστικά στο γάλα, συνήθως με μπιμπερό. Το μπιμπερό με γάλα δεν συνιστά πρωινό και πρέπει να αντικατασταθεί από την αρχή της νηπιακής ηλικίας με ένα πλήρες πρωινό γεύμα, το οποίο να περιλαμβάνει και φρέσκο γάλα, τυρί ή γιαούρτι.
• Περιορισμένο εύρος γευστικών ερεθισμάτων και τροφίμων και νεοφοβίαΗ ηλικία των 6 με 18 μηνών συνιστά ένα κρίσιμο παράθυρο ευκαιρίας για να γευτεί κάθε παιδί ποικιλία τροφίμων. Κάθε βρέφος χρειάζεται κατά μέσο όρο 15 φορές έκθεση σε μια συγκεκριμένη γεύση (πχ σπανάκι), μέχρι να το συνηθίσει και τελικά να του αρέσει. Εάν αυτό το ηλικιακό παραθυράκι ευκαιρίας χαθεί, η εισαγωγή καινούργιων γεύσεων και τροφίμων γίνεται πολύ δύσκολη κατά την ηλικία 2 με 6 ετών. Πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη στήριξαν την διατροφή τους στις ηλικίες των 6-18 μηνών σχεδόν εξολοκλήρου σε έτοιμες βρεφικές κρέμες ομοιογενούς γλυκιάς γεύσης, δεν εκτέθηκαν όσο έπρεπε σε όλα τα φρούτα και λαχανικά ενός μανάβικου, με αποτέλεσμα σε όλη την προσχολική τους ηλικία να στηρίζουν την διατροφή τους σε πολύ περιορισμένο εύρος γεύσεων και να αντιστέκονται στην εισαγωγή καινούργιων και υγειινών τροφίμων (νεοφοβία). Μέρος του προβλήματος είναι ο πρώιμος εθισμός και η προσκόλληση αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά σε έτοιμα επεξεργασμένα βρεφικά τρόφιμα.
• Μειωμένες δεξιότητες φαγητού
Το παιδί με φυσιολογική διατροφική ανάπτυξη ενθαρρύνεται να πάρει πρωτοβουλία στο τραπέζι, στον τρόπο λήψης τροφής. Αναπτύσσει δεξιότητες για να χειρίζεται το κουτάλι, πιάνει και περιεργάζεται την τροφή με τα χεράκια του, αφήνεται να επιλέξει ανάμεσα στις τροφές που έχει μπροστά του, χειρίζεται επιδέξια με τα χεράκια του το ποτήρι. Τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη χαρακτηρίζονται από έλλειψη πρωτοβουλίας ως προς το φαγητό και από παθητικότητα. Δεν είναι σπάνιο παιδιά δύο ετών κατά την διάρκεια του γεύματος να παραμένουν εντελώς ακίνητα ανοίγοντας μόνο το στόμα τους κάθε φορά που το κουτάλι κατευθύνεται από την μαμά σε αυτό.
• Άκαμπτη ρουτίνα σε ώρες φαγητού και ποσότητα φαγητού καθοριζόμενα από τους γονείς αντί για το παιδίΟ ρόλος του γονιού είναι να ενδυναμώνει το παιδί και να παρέχει το κατάλληλο περιβάλλον ώστε να βοηθήσει το παιδί να ανακαλύπτει τις ολοένα αυξανόμενες δυνατότητές του και να ανεξαρτητοποιείται. Το βρέφος από νωρίς είναι σημαντικό να βοηθηθεί να κατανοήσει την πείνα και τον κορεσμό του, να αφεθεί να καθορίσει το ίδιο τις ποσότητες φαγητού που χρειάζεται και την συχνότητα λήψης ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του, την ιδιοσυγκρασία του και χωρίς εξωτερική επιβολή. Ο μητρικός θηλασμός ακολουθώντας τα σημάδια πείνας του μωρού είναι ο καλύτερος τρόπος διατροφής των βρεφών. Αν αντίθετα παρακάμψουμε τις ανάγκες του μωρού και θέσουμε αυθαίρετα και καθοριζόμενα από εμάς ωράρια ταισμάτων και αυστηρές ποσότητες, ίδιες κάθε φορά, μαθαίνουμε στο παιδί να μην ακούει το σώμα του και τις εκάστοτε ανάγκες του. Πολλά παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη έχουν καταστείλει αντί να αναπτύξουν την ικανότητά τους να καθορίζουν πότε και πόσο πεινούν, πότε χορταίνουν. Η αυστηρή ρουτίνα και το άδειασμα του πιάτου είναι αξίες που υποστηρίζονται ιδιαίτερα από παλαιότερες γενιές, για αυτό δεν είναι σπάνιο παιδιά με το σύνδρομο να ταίζονται συστηματικά από γιαγιάδες και παππούδες. Η μη κατανόηση της λειτουργίας της πείνας και κορεσμού είναι μια αναπτυξιακή στασιμότητα που προδιαθέτει το παιδί μελλοντικά σε διαταραχές βάρους όπως η βουλιμία, η ανορεξία και η παχυσαρκία.
Πιθανές επιπλοκές
Παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη, σε σύγκριση με παιδιά υγιούς διατροφικής ανάπτυξης, παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για τις παρακάτω επιπλοκές – προβλήματα υγείας:
• Παθολογική διάπλαση στόματος και προσώπου
Το κρανίο και το πρόσωπο του παιδιού συνεχίζουν από τη γέννηση και έπειτα να διαπλάθονται και να μορφοποιούνται. Το περιβάλλον, τα καθημερινά ερεθίσματα που δέχεται το στόμα επιδρούν στη διάπλαση του προσώπου έως τουλάχιστον τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας δεν προκύπτουν μόνο από τα γονίδια των γονιών μας, αλλά και από τον τρόπο διατροφής και τις συνήθειες των πρώτων μας χρόνων.
Παιδιά που δεν θήλασαν ή θήλασαν ελάχιστα, παιδιά που πίνουν γάλα στο μπιμπερό έως τριών και τεσσάρων ετών, νήπια που έχουν έντονη την συνήθεια της πιπίλας – κάποια από αυτά ακόμα και στο νηπιαγωγείο – θέτουν τα οστά του προσώπου τους υπό την καθημερινή επίδραση ανώμαλων δυνάμεων που επηρεάζουν την ανάπτυξή τους. Σύμφωνα με μελέτες των τελευταίων δέκα χρόνων, στο πρόσωπο των παιδιών αυτών τείνουν με τον καιρό να συμβαίνουν με αυξημένη πιθανότητα τα εξής:
a. Τα δόντια του παιδιού πάσχουν πιο συχνά και πιο σοβαρά από τερηδόνα.
b. Η άνω οδοντοστοιχία εφιππεύει την κάτω οδοντοστοιχία, με αποτέλεσμα το στόμα να μην κλείνει σωστά. Νεότερη έρευνα δείχνει ότι όσα μωρά θηλάζουν για περισσότερο από 12 μήνες έχουν 20 φορές μικρότερη πιθανότητα για ανώμαλη σύγκλιση των δοντιών και ορθοδοντικά προβλήματα.
c. Δόντια συναθροίζονται, βγαίνουν όλα μαζί σε ένα σημείο.
d. Η κάτω γνάθος γίνεται μακρόστενη και υποχωρεί προς τα πίσω.
e. Τα μάγουλα φαίνονται ρουφηγμένα και όχι στρογγυλά.
f. Η υπερώα στην άνω γνάθο – η οροφή του στόματος – γίνεται βαθιά και μακρόστενη, τοξωτή.
g. Η γλώσσα προέχει έξω από το στόμα του παιδιού.
h. Στην συνήθη έκφρασή του το παιδί εμφανίζει ανοιχτό στόμα.
i. Γενικά το πρόσωπο χάνει την «στρογγυλάδα» του, γίνεται μακρύ και στενό. Μπορεί να φαίνεται ασύμμετρο.
• Σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας
a. Το μικρό αναπνέει από το στόμα, αντί για τη μύτη που είναι το φυσιολογικό.
b. Η αναπνοή από το στόμα φέρνει μολύνσεις, αμυγδαλίτιδες, ωτίτιδες και υπερτροφία στα «κρεατάκια» – αδενοειδείς εκβλαστήσεις.
c. Το παιδί αναπτύσσει αποφρακτική άπνοια – σταμάτημα της αναπνοής – στον ύπνο, ροχαλίζει, κοιμάται βαριά και ανήσυχα, πέφτει το οξυγόνο του αίματός του την νύχτα.
d. Σημαντική αποφρακτική άπνοια μπορεί να επηρεάσει τη διανοητική κατάσταση του παιδιού κατά τη διάρκεια της ημέρας, τη διάθεσή του, την απόδοσή του στο σχολείο, την καρδιακή του λειτουργία και να προκαλέσει υπερκινητικότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας.
e. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την παχυσαρκία που τείνει να συνοδεύει πολλά παιδιά που πίνουν παρατεταμένα ξένο γάλα με μπιμπερό δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα πρώιμων προβλημάτων υγείας.
f. Για τους παραπάνω πιθανόν λόγους αυξάνεται ο κίνδυνος Αιφνίδιου Θανάτου Βρέφων, στην ηλικία των 3 με 9 μηνών.
• Διαταραχές λόγου/ δυσαρθρία
Ως αποτέλεσμα της έντονης και παρατεταμένης χρήσης μπιμπερό και πιπίλας, το παιδί με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσει προβλήματα λόγου.
• Παχυσαρκία και απώτερες διατροφικές διαταραχές
Αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης γάλακτος, της υπερφαγίας αλεσμένω τροφών, της προσκόλλησης σε εμπλουτισμένα επεξεργασμένα και όχι φρέσκα προιόντα και της περιορισμένης ωρίμανσης του αισθητηρίου της πείνας και του κορεσμού στο παιδί, τα παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα να είναι υπέρβαρα ή και παχύσαρκα. Η παιδική παχυσαρκία συνιστά σοβαρή νόσο με πολλαπλές άμεσες και απώτερες επιπλοκές για το παιδί, και με σημαντική πιθανότητα να επιμένει ή να υποτροπιάζει σε μεγαλύτερες ηλικίες.
• Σιδηροπενική αναιμία
Παιδιά προσχολικής ηλικίας που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες γαλακτοκομικών και έχουν περιορισμένο εύρος φρέσκων, πλούσιων σε σίδηρο τροφών στο τραπέζι τους βρίσκονται σε κίνδυνο για εμφάνιση σιδηροπενίας και σιδηροπενικής αναιμίας, η οποία με την σειρά της έχει συσχετιστεί με προβλήματα όπως επίμονη ανορεξία, προβλήματα στην ψυχοκινητική ανάπτυξη και αυξημένες λοιμώξεις. Πολλά από αυτά τα παιδιά είναι παχύσαρκα.
• Αυξημένη χοληστερίνη και υπερλιπιδαιμία
Καθόλου σπάνιο δυστυχώς εύρημα στις μέρες μας, ακόμα και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Με ή και χωρίς ανάλογο οικογενειακό ιστορικό, παιδιά με στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη αναπτύσσουν κακό λιπιδαιμικό προφίλ στο αίμα τους, με αυξημένη την «κακή» χοληστερίνη LDL, μειωμένη την «καλή» HDL, αυξημένη χοληστερίνη και τριγλυκερίδια. Ο άμεσος περιορισμός στην λήψη γαλακτοκομικών που είναι πλήρη σε λιπαρά και η άμεση διακοπή του μπιμπερό έχουν συχνά θετικά αποτελέσματα στο λιπιδαιμικό προφίλ του παιδιού. Επίμονη αύξηση των λιπών στο αίμα προδιαθέτει το παιδί σε πρώιμη αθηροσκλήρωση.
1. Καθυστερημένη ανάπτυξη στην λεπτή κινητικότητα
Για ένα μεγάλο κομμάτι της κάθε ημέρας, τα νήπια ασχολούνται με το φαγητό και την διαδικασία του. Οι ώρες αυτές είναι πολύτιμες και για την ανάπτυξη δεξιοτήτων με τα χεράκια τους, της λεγόμενης λεπτής κινητικότητας: πως θα πιάσουν μικρά τρόφιμα, πως θα χειριστούν το πιρούνι, πως θα φέρουν την τροφή στο στόμα. Ένα παιδί προσχολικής ηλικίας που δεν παίρνει καμία πρωτοβουλία στο φαγητό με τα χεράκια του στερείται μιας σημαντικής άσκησης ωρίμανσης που είναι πιθανό να έχει επιπτώσεις στις συνολικές δεξιότητες και χειρισμό αντικειμένων με τα χέρια του.
Πρόληψη
• Θηλασμός.
Στον αντίποδα, παιδιά που θηλάζουν αποκλειστικά για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής και συνεχίζουν το θηλασμό μακροπρόθεσμα, τουλάχιστον για δύο χρόνια – όπως συνιστά η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας – γίνονται πιο συχνά παιδιά με συμμετρικό, στρογγυλό πρόσωπο, στόμα που κλείνει όμορφα. Ο θηλασμός βοηθάει να αναπτυχθεί ο σωστός τρόπος κατάποσης και συμβάλλει στην κατάλληλη ανάπτυξη των μυών γύρω από το στόμα και το σαγόνι. Η γαλουχία μειώνει την πιθανότητα αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο. Αν θηλάσετε για πολύ καιρό το παιδί σας, προλαμβάνετε την εγκατάσταση κακών συνηθειών, όπως είναι το πιπίλισμα του αντίχειρα και η εμμονή στη χρήση πιπίλας, ενώ δεν βάζετε το παιδί στους κινδύνους του μπιμπερό. Ο μητρικός θηλασμός δίνει από την αρχή της ζωής του στο παιδί τον έλεγχο για το σώμα του και την λήψη τροφής, ενώ το βοηθά να ωριμάσει το γευστικό του αισθητήριο, καθώς ποικίλες τροφές που καταναλώνει η μητέρα μεταφράζονται σε ποικίλες γεύσεις του μητρικού γάλακτος. Ο ελεύθερος θηλασμός σύμφωνα με τα σημάδια πείνας του μωρού είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστεί η σωστή ωρίμανση του παιδιού, η κατανόηση του σώματός του και των πραγματικών του αναγκών σε τροφή.
• Διακοπή του μπιμπερό μετά τους 12 μήνες της ζωής
Οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να ενθαρρύνουν την διακοπή του μπιμπερό μετά το πρώτο έτος.
• Όχι μπιμπερό το βράδυ στον ύπνο και ενδιάμεσα την νύχτα, μετά την ηλικία των 6 – 9 μηνών.
• Όχι ζαχαρώδη υγρά όπως χυμοί μέσα σε μπιμπερό, ανεξάρτητα από ηλικία.
• Ενθάρρυνση ήδη από τους έξι μήνες της ζωής του μωρού άλλων τρόπων λήψης υγρών (ποτηράκι εκπαιδευτικό κλειστό με σκληρό στόμιο, ανοιχτό ποτηράκι, καλαμάκι).
• Πρόσληψη από το μικρό χυμού σε ποσότητα όχι πάνω από 100ml τη μέρα και
• Απεξάρτηση από την πιπίλα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ημέρας και μετά τους δώδεκα μήνες.
Αντιμετώπιση
Η στασιμότητα στην διατροφική ανάπτυξη είναι μια σύνθετη, χρόνια κατάσταση που απαιτεί πολύπλευρη αντιμετώπιση και παρακολούθηση. Οι θετικές αλλαγές είναι καλό να γίνονται όσο γίνεται πιο ήπια και σταδιακά σε μικρές ηλικίες έως 2 – 2 ½ ετών, ενώ σε μεγαλύτερες ηλικίες είναι καλό να γίνονται γρήγορα και απότομα. Απαιτείται κατανόηση και συνεργασία με τους γονείς και με κάθε πρόσωπο που φροντίζει το παιδί. Στην αντιμετώπιση μπορεί να βοηθήσει ο παιδίατρος, ο κλινικός διατροφολόγος, ο παιδοψυχολόγος. Σε κάποιες περιπτώσεις και υπό προυποθέσεις μπορεί να ωφελήσει την διατροφική ωρίμανση του παιδιού η έναρξη παιδικού σταθμού. Η τακτική παρακολούθηση είναι απαραίτητο κομμάτι της θεραπείας και γίνεται για να ελέγχεται η διατροφική πρόοδος, να παρέχεται ενθάρρυνση σε γονείς και παιδί και να εξετάζεται η εμφάνιση των πιθανών επιπλοκών.

Η αγωγή του παιδιού αρχίζει εκ κοιλίας μητρός και μάλιστα εξ άκρας συλλήψεως

 Προγεννητική Ζωή

 

από την Ιωάννα Μαρή Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρίας Προγεννητικής Αγωγής *********

Η συνέχεια  εδώ

Μαζί-sleeping!!!Γιατί όχι?

Φυσικά τα παιδιά δε θέλουν να κοιμούνται μόνα τους!Ούτε θέλουν ούτε χρειάζεται. Τα παιδιά που δεν είναι σε επαφή με το σώμα της μητέρας τους, πειραματίζονται ένα αφιλόξενο άδειο σύμπαν που τους απομακρύνει από την επιθυμία της ευημερίας που έφερναν μαζί τους από την περίοδο που ζούσαν μέσα στη τρυφερή κοιλιά των μητέρων τους. Τα νεογέννητα μωρά δεν είναι έτοιμα για ένα άλμα στο τίποτα: σε μια κούνια χωρίς κίνηση, χωρίς μυρωδιά, χωρίς, ήχο, χωρίς αίσθηση ζωής. Αυτός ο διαχωρισμός από το σώμα της μητέρας προκαλεί περισσότερη ταλαιπωρία από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε και ορίζει ένα δεσμό μητέρας - παιδιού χωρίς νόημα. Δεν συμβαίνει τίποτα αν φέρουμε τα παιδιά στο κρεβάτι μας. Όλοι θα είμαστε ευτυχισμένοι. Αρκεί μόνο να κάνουμε την πρόβα για να βεβαιώσουμε ότι το παιδί κοιμάται με χαμόγελα, ότι η νύχτα είναι εύκολη και δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να είναι αντιπαραγωγικό όταν υπάρχει ευημερία. Δυστυχώς οι νέες μητερές ειμάστε επιφυλακτικές για την ικανότητά μας να κατανοούμε τις ανάγκες των παιδιών μας που είναι σαφέστατα προφανείς. Κοινωνικά κυκλοφορεί η ιδέα ότι το να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες ενός μωρού, σημαίνει ότι μετατρέπεται σε "κακομαθημένο", παρόλο που κατά παράδοξο τρόπο, μια και δυο φορές έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περιμέναμε, μιας και με το να μην κοιμόμαστε με τα παιδιά μας ούτε να αγγιζόμαστε ούτε να τα σφίγγουμε... αυτά θα μας διεκδικήσουν ακόμη περισσότερο. Σκεφτείτε ότι ο "χρόνος" για τα μικρά παιδιά είναι ένα γεγονός επίπονο και σπαρακτικό, αν η μητέρα δεν παραβρεθεί, σε αντίθεση με τις εμπειρίες μέσα στη μήτρα, όπου κάθε ανάγκη καλυπτόταν αμέσως. Τώρα η αναμονή πονάει. Αν τα παιδιά πρέπει να περιμένουν πολύ καιρό για να βρουν άνεση στην αγκαλιά της μητέρας τους, θα προσκολληθούν με σθένος στο στήθος, δαγκώνοντας, πληγώνοντας ή κλαίγοντας, έχοντας περιορισμένη πρόσβαση στο μητρικό σώμα. Ο φόβος θα είναι ο κυρίαρχος σύντροφος, γιατί θα ξέρουν ότι η απουσία της μητέρας θα τους ξανακατασπαράξει. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να απαιτούν φυσική επαφή, μιας και εξαρτώνται πλήρως από τη μητρική φροντίδα. Έχουν επίγνωση της εύθραυστης κατάστασής τους και κάνουν ό,τι πρέπει να κάνει κάθε υγιή παιδί: να απαιτούν κατάλληλη φροντίδα για την επιβίωσή τους. Η νύχτα είναι μεγάλη και σκοτεινή και κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να την περάσει όντας μόνο του. Ως πότε; Ωσότου το παιδί δεν το χρειάζεται άλλο.

by: Laura Gutman

Σώζωντας το μωρό μου (Saving My Baby)

Σώζωντας το μωρό μου (Saving My Baby)

Γέννησα ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου με επαναλαμβανόμενη καισαρική. Ένα
ροζ, στριγγλιάρικο πακετάκι μου παραδόθηκε και εγώ κοίταξα με αγάπη στα μάτια
 του, που έμοιαζαν να με αναγνωρίζουν. Της ψιθύρισα γλυκά πως είναι το κορίτσι
μου και ανακούφισα το εξοργισμένο της κλάμα. Ήταν η κόρη μου που τόσο
απελπισμένα είχα θελήσει.

Μια εβδομάδα μετά τη γέννησή της, μια φίλη μου έφερε ένα ring-sling. Έχωσα μέσα
του το 7 λιβρών μωρό μου και βρισκόμουν με ένα, ως επί το πλείστον,
ικανοποιημένο μωράκι. Δύο εβδομάδες μετά την φόραγα συνεχώς. Προς το
απόγευμα, εκείνη είχε αρχίσει να κλαίει με λυγμούς και κραύγαζε απαρηγόρητα.
Χτυπιόταν και γινόταν τόξο το κορμάκι της, αρνούνταν να θηλάσει, δεν ήθελε
πιπίλα, κούνημα, ή την αγκαλιά μου. Το μόνο πράγμα που ησύχαζε τις κραυγές της
ήταν το σλίνγκ.

Το φωνακλάδικο μωρό μου άρχισε να χάνει βάρος. Την φόραγα συνεχώς- μέρα
έμπαινε, μέρα έβγαινε - στο σλινγκ. Οι επανηλημένες μας επισκέψεις στο γιατρό δεν
μας αποκάλυπταν τίποτα. Ήταν αδύνατο να θηλάσει, καθώς ούρλιαζε υστερικά
μέσα στις πρώτες στιγμές που έπιανε το στήθος. Δέχθηκα αγενείς συμβουλές, του
στυλ "Να κάνεις μαλάξεις στο στήθος σου. Το στήθος είναι το καλύτερο". Οι
μαλάξεις την κάνανε να πνίγεται, ν αναγουλιάζει ... και να ουρλιάζει. Άρχισα τη
διατροφή με φόρμουλα. Ξανά στον γιατρό. Παλινδρόμηση. Δυσανεξία στο γάλα.
Καθυστέρηση στη χώνεψη. Δεν έπαιρνε βάρος κανονικά και τα ουρλιαχτά
αυξάνονταν. Οι νύχτες ήταν μεγάλες, γεμάτες με ένα μωρό που χτυπιόταν. Υπήρξαν
πολλές νύχτες που κοιμήθηκα έχοντας την πάνω μου στο σλινγκ, καθιστή στον
καναπέ, για να μην την βγάλω από την άνεση της. Ο κόσμος μου έλεγε πως την
κακομαθαίνω. Απαντούσα πως "Το αντιμετωπίζουμε. Αυτό είναι το μόνο που
λειτουργεί." Μου είπαν να την αφήσω να κλάψει, αλλά δεν ήθελα με τίποτε να
εγκαταλείψω το παιδί μου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να ουρλιάζει την αγωνία της. Η
ευθύνη μου για εκείνην δεν σταματούσε με τη δύση του ήλιου. Της ψιθύριζα στο αυτί
της ότι δεν μπορούσα να σταματήσω το κλάμα της, αλλά μπορούσα να την κρατώ,
όσο έκλαιγε.

Έλιωσα τα πατώματα μαζί της, κρατώντας την χωμένη, κοιλιά με κοιλιά στο σλινκγ.
Στους έξι μήνες, παρακάλεσα τον γιατρό να της κάνουμε εισαγωγή στο νοσοκομείο
- ήξερα ότι κάτι ήταν τρομερά λάθος. Ο παιδίατρος συμφώνησε. Την τρύπησαν, την
τσίμπισαν, της έβγαλαν ακτίνογραφίες & την τάϊσαν με το ζόρι. Το έντονο
κλάμα συνεχιζόταν.

Μια ημέρα πριν βγούμε, ένας συνεργάτης του παιδιάτρου μας πέρασε απ το
δωμάτιό μας, με σοβαρό στυλ αυθεντίας. Μου είπε ότι δεν προσπαθούσα αρκετά
να την ταϊσω, να την βάζω σε άλλο δωμάτιο για ύπνο και να την αφήσω να κλάψει.
Του απαγόρευσα να ασχοληθεί ξανά με το παιδί μου.

Δούλευα με μερική απασχόληση, με το μωρό στο σλινγκ. Πήρα ένα mei tai & δυο
σλινγκ ακόμη. Την φόραγα παντού. Στο ντουζ. Στο γιατρό, στο πάρκο, στους
παιδότοπους. Ο κόσμος με ρωτούσε ανάγωγα πώς θα μάθει να περπατά, αν δεν
την αφήνω κάτω. Τους αγνοούσα. Φορόντας την σταματούσαν τα ουρλιαχτά της.
Λίγο πριν από τα πρώτα της γενέθλια, ανέβασε υψηλό πυρετό και βήχα. Την πήγα
στα επείγοντα, ακόμα τυλιγμένη στο σλινκγ μου. Περιμέναμε 7 ώρες. Οι
ακτινογραφίες αποκάλυψαν  ότι η καρδιά της είχε διευρυνθεί. Κάναμε εισαγωγή.
Την μετέφερα ασταμάτητα της για τις επόμενες μέρες - μέσα σε μια τρομακτική δίνη
από ηχω-καρδιογραφήματα και τελικά τη διάγνωση. Στη διάρκεια μιας κρίσης
ουρλιαχτών που θυμάμαι ιδιαίτερα, μια νοσοκόμα γύρισε & με κοίταξε με δάκρυα
στα μάτια, και μου έδωσε το σλινγκ μου. Η κόρη μου ησύχασε, ασφαλής μες στο
σλινγκ της.

Υπέφερε από καρδιακή ανεπάρκεια. Μία σπάνια και ιδιαίτερα σοβαρή
καρδιοπάθεια της είχε προκαλέσει μαζικές καρδιακές προσβολές. Το ποσοστό των
μοιραίων περιπτώσεων κατά τον πρώτο χρόνο ήταν 90%. Η κραυγές της ήταν
αποτέλεσμα της αγωνίας της από τρομερά έντονο πόνο στο στήθος. Στο διάδρομο,
ο καρδιολόγος γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε σιγανά ότι ήταν ο τρόπος(parenting)
που τη μεγάλωνα - το συνεχές κουβάλημα - που της είχε επιτρέψει να επιβιώσει,
κόντρα σε όλες τις άσχημες πιθανότητες.

Η κόρη μου δεν έκλαψε ποτέ μόνη της, παρατημένη σε ένα δωμάτιο. Αν είχα ποτέ
ασκήσει τη μέθοδο "Άστο να κλάψει" (CIO), θα είχα ξυπνήσει δίπλα σε ένα άψυχο
βρέφος. Την κρατούσα επάνω μου, μέσα σε μήνες αμφιβολίας, που μου ξέσκιζε τα
σωθικά, στιγμές που έκλαψα πολύ κι η ίδια. Αλλά σήμερα, βλέπω την κόρη μου
παίζει και να τρέχει  και γελώ. Την κράτησα & την πέρασα μέσα απ τον χειρότερο
εφιάλτη μιας μάνας ... και επιβιώσαμε κι οι δύο.

Sarah Kaganovsky

Ενημερώθηκε-Οκτώβρη 2010 ~

Η Mila είναι τώρα ένα παιδί τριάμιση ετών που θριαμβεύει. Το αδύνατο μωράκι που
ούρλιαζε έχει εξελιχθεί σε ένα προνήπιο γεμάτο αυτοπεποίθηση & εξωστρέφια λόγω
του συνεχούς Babywearing. Κοιτάζοντας πίσω, με εκπλήσει το γεγονός ... Το πιστό
μου σλινγκ και εγώ. .. Την σώσαμε.

Η Mila έχει κάνει ως τώρα και δύο χειρουργικές επεμβάσεις στον εγκέφαλο. Και έχει
μια μικρή αδερφή! Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσα να τις φροντίσω και τις δύο
είναι να φοράω τη μια. Κατά έναν τρόπο, το babywearing μας επέτρεψε να
ανταπεξέλθουμε σαν φυσιολογική οικογένεια. Το μωρό αξίζει τη Μαμά. Η Mila
απαιτεί τα χέρια για τη φροντίδα. Και εγώ μπορώ να προσφέρω και στα δυο μου
κορίτσια ακριβώς αυτό που χρειάζονται!

πηγή: http://fiercemamas.blogspot.com/2009/10/saving-my-baby.html
(μετάφραση απ τ αγγλικά: Ειρ. Συμεωνίδου)

ΓΟΝΙΟΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ

Το να εισαι πραγματικά παρών για το παιδί σου , σημαίνει να έρχεσαι σ'επαφή με την ουσία του , με την ύπαρξή του.Σημαίνει να βρίσκεσαι μαζί του τη συγκεκριμένη στιγμή, χωρίς έγνοια για το παρών ή το μέλλον και με το νου σου εντελώς απερίσπαστο.Αυτό σημαίνει οτι προσφέρεις στο παιδί σου την παρουσία σου απελευθερωμένος απο προσδοκίες , απο προκαταλήψεις και από τις σκέψεις για τα χιλιάδες άλλα πράγματα που "πρέπει" να κάνεις.Συγκεντρώνεσαι απόλυτα στις ανάγκες του .Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο όμως είναι εξαιρετικά σημαντικό. Το να δίνεις όλη σου την προσοχή είναι το πιο πολύτιμο δώρο για ένα παιδί και είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας.
Καθάρισε το μυαλό σου , αλάφρυνε το πρόγραμμα σου και φρόντισε να είσαι πραγματικά παρών για τα παιδιά σου . Αν είσαι πραγματικά παρών όταν είστε μαζί , τότε τα παιδιά σου σίγουρα θα νιώθουν την αγάπη σου να τα αγκαλιάζει ακόμη και όταν είσαστε χώρια.

Εννιά μήνες στην κοιλιά εννιά μήνες αγκαλιά !

Αισίως φτάσαμε τους 9 μήνες . Δηλαδή αν μετρήσουμε την ηλικία του Ταρζανάκου με ακρίβεια  γίνεται 18 μηνών.( εννιά μήνες στην κοιλιά + εννιά μήνες αγκαλιά)

18 μήνες μαζί ...κολλητοί...

Ο θηλασμός συνεχίζεται ακάθεκτος. Η αγκαλιά επίσης . Ο ύπνος μούρη με μούρη καλά κρατεί.

Παρατηρώ τώρα που έγινε 9 μηνών έχουμε μια καινούργια πονεμένη ιστορία. Ο θηλασμός δυσκολεύει την ένταξη στις τροφές. Μην τρομάξετε «που δεν τρώει το παιδί».Συμβαίνει σε όλες μας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας διαβεβαιώνουν οι γιατροί (οι σοβαροί ,οι ψαγμένοι , αυτοί που δεν πουλάνε γάλατα).Απλά φάτε εσείς τη φρουτόκρεμα που σας έφτυσε στη μούρη. Αργότερα θα τη γευτεί σαν σφηνάκι απο τη μαμά. Οι σύμβουλοι θηλασμού της Λα Λέτσε μας το επιβεβαίωσαν σε μια συνάντηση .

–Μην πιέζετε το μωρό να φάει . Θα έρθουν όλα από μόνα τους , με τους ρυθμούς του μωρού.

Παρατηρώ επίσης ότι η ανάγκη να μην ξεκολλάει από τη μαμά γίνεται ακόμα  πιο έντονη. Θα περίμενε κανείς το αντίθετο .Το στάδιο αποχωρισμού τα γεμίζει αγωνία τα μωράκια. Αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι είναι ξεχωριστές υπάρξεις και τρέχουν να κρυφτούν σε μια αγκαλίτσα ζεστή , να το χωνέψουν, να πιουν λίγο ασφάλεια..Το  attachment parenting συνεχίζεται ακάθεκτο. Υπάρχουν στιγμές που λυγίζεις , που θέλεις  να νιώσεις όπως παλιά . Να πας σε ένα μπαράκι . Να ανάψεις ένα τσιγάρο να τα πιεις, και να κάνεις μαραθώνιες συζητήσεις με τις κολλητές σου. Είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο να θες να μην θηλάσεις  το βράδυ  για να κοιμηθεί το μωρό  αλλά να βγείς με τις κολλητές. Οι περισσότερες έχουμε βρει τον τρόπο να το αντιμετωπίζουμε αυτό το σοκ.. Έχουμε πάρει απόφαση ότι 2-3 χρόνια θα είμαστε αυτοκόλλητοι με το μωρό(ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ) και μετά... ποιος μας πιάνει. Πολλές έχουν καταφέρει να προγραμματίσουν και να αυτοματοποιήσουν τη διαδικασία και το μωρό κοιμάται όλη νύχτα .Το σίγουρο είναι ότι οι παλαιότερες ενθαρρύνουν  εμάς τις καινούργιες .

-Μην κωλώσετε στιγμή. Το παιδί θα γίνει εξαιρετικά ανεξάρτητο σε λίγο καιρό.Θα τρίβετε τα μάτια σας με την αυτονομία του και θα αναπολείτε το κούρνιασμα  στην αγκαλιά σας . Τότε  θα ευχαριστείτε το ένστικτό σας που κάνατε την πιο σωστή επιλογή και ας σας έκραζε ο κόσμος όλος –ΜΑΜΟΘΡΕΦΤΟ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ!!!  

"η θεία ψυχανάλυση"

"Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία.

Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ΄ όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής.

Τα φερσίματά του έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου.
Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό. Υπάρχει κάποιος τρόπος ν΄ απαλλαγεί ο άνθρωπος απ΄ αυτό το κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την χάρι του Θεού. Μπορεί, δηλαδή, να σου πει ο πνευματικός:
- Πώς θα ήθελα να ήμασταν σ΄ ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου απ΄ την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου, όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν τη ζωή σου.

Πολλές φορές έχω μεταχειριστεί αυτή την γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ΄ αυτό. Την ώρα που τα λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει απ΄ όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές
και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές, διότι, την ώρα που τα λες, ο εξομολόγος εύχεται θερμά στον Κύριο για την απαλλαγή σου.
Είχε έλθει σ΄ εμένα προ καιρού μια κυρία, που έκανε αυτού του είδους την εξομολόγηση και βρήκε μεγάλη ωφέλεια.

Βελτιώθηκε η ψυχολογική της κατάσταση, διότι τήνε βασάνιζε κάτι. Έστειλε, λοιπόν, αυτή μια φίλη της και πήγαμε έξω στο βράχο, στα Καλλίσια. Καθίσαμε και άρχισε κι εκείνη να μου μιλάει. Της λέω:
- Να μου πεις ό,τι αισθάνεσαι. Αν σε ρωτήσω εγώ για κάτι, να μου πεις. Αν δεν σε ρωτήσω, να συνεχίσεις να τα λέεις, όπως τα αισθάνεσαι.
Όλ' αυτά που μου έλεγε, τα παρακολουθούσα όχι απλώς με προσοχή, αλλά "έβλεπα" μέσα στον ψυχικό της κόσμο την επίδραση της προσευχής.

Την παρακολουθούσα μέσα στην ψυχή της κι "έβλεπα" ότι πήγαινε χάρις μέσα της, όπως τήνε κοίταζα εγώ.
Διότι στον πνευματικό υπάρχει χάρις και στον παπά υπάρχει χάρις. Το καταλαβαίνετε; Δηλαδή, ενώ εξομολογείται ο άνθρωπος, ο ιερέας προσεύχεται γι αυτόν. Συγχρόνως έρχεται η χάρις και τον ελευθερώνει απ΄ τα ψυχικά τραύματα, που για χρόνια τον βασανίζουν, χωρίς να γνωρίζει την αιτία τους. Ω, αυτά τα πιστεύω πολύ!
Στον εξομολόγο μπορείς να μιλήσεις όπως αισθάνεσαι, αλλά δεν είναι αυτό τόσο σημαντικό, όσο είναι το ότι κοιτάζει μέσα στην ψυχή σου προσευχόμενος ο παπάς και βλέπει πώς είσαι και σου μεταδίδει την χάρι του Θεού. Έχει αποδειχθεί ότι αυτό το κοίταγμα είναι πνευματικές "ακτίνες" που σε ξαλαφρώνουν και σε θεραπεύουν, μη νομίσετε ότι είναι ακτίνες φυσικές.

Είναι αλήθεια αυτά τα πράγματα. Και με τον Χριστό τι έγινε; Έπιασε το χέρι της αιμορροούσης και είπε: "Εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ΄εμού". Θα πεις: "Ναι, μα ήταν Θεός".
Ο Χριστός βέβαια ήταν Θεός, αλλά μήπως και οι Απόστολοι δεν κάνανε το ίδιο;
Όλοι οι πνευματικοί, οι εξομολόγοι, έχουν αυτήν την χάρι κι όταν εύχονται, την εκπέμπουν ως αγωγοί. Για παράδειγμα, θέλουμε ν΄ ανάψουμε εδώ πέρα μια θερμάστρα και βάζουμε ένα καλώδιο, αλλά δεν μπορεί να κάνει επαφή, διότι το καλώδιο δεν είναι στην πρίζα. Αν, όμως, το καλώδιο μπει στην πρίζα, μόλις κάνει την επαφή, έρχεται το ρεύμα μέσω αυτού του αγωγού.

Είναι πνευματικά πράγματα της θρησκείας μας αυτά. Μπορεί να λέμε για καλώδιο, αλλά στην πραγματικότητα αυτή είναι.

Γέροντας Πορφύριος

αντιγραφή από http://1myblog.pblogs.gr/2010/09/658892.html

Μαμάδες και μπαμπάδες κάνετε δυναμικό θηλασμό ή τάισμα και το μωρό θα κοιμηθεί

Μαμάδες ή μπαμπαδες. Πάρτε αγκαλιά με πολύ αγάπη το μωρό σας και προσφέρετε του με ευγνωμοσύνη και ανιδιοτέλεια το στήθος  η το( μπιμπερό σας!!) . Δείτε ένα αγγελούδι στην αγκαλιά σας με φωτοστέφανο. Δείτε του σύμπαντος τη χάρη στη μορφή του. Πόσο είναι συνδεδεμένο με ΕΝΑ ανώτερο πνευματικό περιβάλλον. Πόσο όμορφα επικοινωνεί με ενα μικρό μορφασμό ένα βλέμμα. Είναι ένας μικρός Θεός στην αγκαλιά σας .Νιώσετε οπωσδήποτε πρώτα εσείς ήρεμη. Πάρτε ήρεμες βαθιές μακρόσυρτες ανάσες και πείτε το ‘Πάτερ ημών ‘ νιώθοντας την κάθε λέξη.Δείτε αν ηρεμεί . Πείτε το ξανά και ξανά αν χρειαστεί Σκεφτείτε οτι μέσα από τη θηλή ρέει η πιο θεϊκή ενέργεια που μπορείτε να του χαρίσετε. Τότε σκεφτείτε ότι ένα φως απλώνεται σαν αύρα στο κορμάκι του . Αφιερώστε του 3 βαθιές ανάσες ακόμα και αφού έχει κοιμηθεί ψυθιρίστε του πόσο πολύ το αγαπάτε.

Δεν θα αναρωτηθείτε   ξανά -γιατί δεν κοιμάται το μωρό μου?

Μαμά αυτή φοράει ένα μωρο στη μπούζα της!!

Είναι η πιο ομορφη εφέυρεση του πλανήτη, είναι η αρχαιότερη μεταφορά μωρών. Στην Ινδία είδα Νεπαλέζες  να σκάβουν το δρόμο προς τα Ιμαλάια με το μωρό δεμένο με σαρόνκ  στην πλάτη!!!!!!!!!!!!! Στην Αγγλία οι  Αγγλίδες που πολύ θα ήθελαν ,με κοίταζαν εκστασιασμένες αλλά που να βγάλουν τα μωράκια τους με τέτοιο κρύο στο Λονδίνο;Η δε Βαρκελώνη ,  ένα ατελείωτο babywearing . Τα μωρά είναι ή πάνω τους ή στα ποδήλατα!
Στην Ελλάδα οι  Ευαγγελία http://pantoumazi.blogspot.com/  και η Στέλλα http://www.babywearing.gr/ δημιουργούν κομψοτεχνήματα . Καταπληκτικός πιο τεχνικός αλλά βαμβακερότατος  μάρσιππος πλάτης  είναι και ο boba,όνομα και πράμα  που κάνει μια απίστευτη αποσυμφόρεση μέσης . Ο χειρότερος που αγόρασα και τον έστειλα πίσω στη μάνα του είναι ο babybjorn air. Γενικά καλά είναι να μην κρέμεται ένα μωρό 8 κιλών απο τη μέση και τα πόδια κρεμασμένα.Μου φαίνεται πολύ κακή στάση για το καταπονημένο κορμί της μάνας.
Τα μωρά γελάνε ευτυχισμένα , παρηγοριά για τα πονάκια της κοιλιάς, ζεστασιά κατευθείαν απο την καρδιά της μαμάς. Ειδικά απο τον  έκτο μήνα κ μετά που ξεκινάει το στάδιο αποχωρισμου τι καλύτερο απο ένα αγαπουλινοδέσιμο;Φορώντας το boba μαγείρεψα, έβαλα πλυντήριο, άπλωσα τα ρούχα, σφουγγάρισα και πρώτη φορά  για μια ολόκληρη ώρα δεν έτρεχα τον δεινό μπουσουλητή απο πίσω.Δε σας λέω για το ελεύθερο κάμπινκ που έπρεπε να ανεβοκατεβαίνω ένα μονοπατι κλάσεως φαράγγι  Σαμαριάς (εντάξει στα εύκολα σημεία του εννοώ). Ούτε σας λέω για  Σαντορίνη που έκανα και φωτογράφηση γιατι δε μπορούσα να βλέπω την ομάδα να κλικάρει και εγώ ΤΙΠΟΤΑ.Για του λόγου το αληθές δείτε εδώ

 









Φορώντας το mei-tai της Στέλλας  με παρομοίου χρώματος φόρεμα και τρέχοντας με την κάμερα στο χέρι  ακουσα κι ένα αγοράκι να φωνάζει
-Μαμά αυτή φοράει ένα μωρο στη μπούζα της!! χοχοχο

Φοβάμαι που δε φοβάμαι

Μου λέει η Ντουντού μου ότι είμαι η μόνη μάνα που δεν έχει καταλάβει κανείς ότι έγινε μάνα . Νιώθω ότι είναι η πιο μεγάλη επένδυση για το μέλλον του γιου μου. Να παραμένω απλά η μάνα του και τίποτα παραπάνω. Να παραμένω η Ασπασία ( ναι έτσι με λένε ) και μόνο τα 15 κιλά επιπλέον να προδίδουν ότι γέννησα τον Ιανουάριο.. Δεν κουβαλάω μπιμπερό και νερό και παιχνίδια. Δεν το κάνω επίτηδες , απλά , αλλιώς δεν είμαι «εγώ». Φεύγουμε και μαζί ανακαλύπτουμε τις καινούργιες εμπειρίες που μας επιφυλάσσει η μέρα. Αφήνουμε τη μέρα να ξετυλιχθεί μπροστά μας , όπως θα έκανα και μόνη μου. Πηγαίνω με το μωρό για ελεύθερο κάμπινγκ , σε συναυλίες , σε εστιατόρια, σινεμά, ταξίδια !Και δεν φοβάμαι ! Ναι κορίτσια δε φοβάμαι . Δεν το παίζω έξυπνη απλά μου ταίριαξε γάντι να τον γεννήσω και να τον  μεγαλώσω χωρίς να φοβάμαι.Ευτυχώς συμφωνεί και ο μπαμπάς του απόλυτα!
Του βάζω μαξιλάρια στον καναπέ και κάνει το Ταρζάν και πέφτει . Σηκώνεται και αναζητάει το βλέμμα μου που θα καθορίσει το αν θα κλάψει η όχι. Εγώ του λέω μπράβο με κοιτάει και γελάει. Και δεν φοβάμαι .
Μπουσουλάει και στέκεται όρθιος από 5 μηνών. Τον αφήνω να κάνει όπως νιώθει και να γράφει τα πρώτα του χιλιόμετρα .Σφουγγαρίζει τα πατώματα ανακαλύπτοντας τη μαγεία του μπρούμυτα. Σκαρφαλώνει , πέφτει , με τρεις δρασκελιές διανύει ένα δωμάτιο χωρίς καμία βοήθεια. Και δε φοβάμαι
Τον αφήνω στην παραλία ολόγυμνο και κυλιέται και τρώει την άμμο και γνωρίζει τη γη, τη ζωή , ανακαλύπτει τον κόσμο μας . Και δεν φοβάμαι
Αγοράζω μπουκάλι με νερό και πίνει . Τρώει τα φρούτα χωρίς να τα αλέσω κρατώντας με τα χέρια του κ λειώνοντας μόνος του. Και (χάρη στο Μελινάκι βέβαια ) δε φοβάμαι
Σχεδόν δεν πάμε στον παιδίατρο και δεν κάνει εμβόλια . Και δε φοβάμαι.
Δεν αντέχει καθόλου το κάθισμα του αυτοκινήτου και τον παίρνω αγκαλιά, όταν ουρλιάζει και τρέχουν δάκρυα .Και κάποιες φορές φίλοι μου καθόμαστε μπροστά το παραδέχομαι . Και δε φοβάμαι

Ώρες , ώρες νιώθω πολύ μόνη σε αυτό το μονοπάτι του «μη φόβου». Όμως φίλοι μου δεν ξέρω αν μπορείτε να με καταλάβετε . Όποτε έχω παρεκκλίνει και έχω φοβηθεί έχουν πάει σκατά τα πράγματα . Δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Δε μπορώ που οι συζητήσεις με όλες τις φίλες μας είναι για τις φοβίες και τις ενοχές της μάνας. Που γεμίζουν τα νοσοκομεία από τα ψυχοσωματικά του «φόβου» και τα ψυχιατρεία με ασθενείς του «φόβου». Όποια πέτρα και να σηκώσω ο φόβος είναι από κάτω. Μη , όχι , δεν , κακό είναι λέξεις που προσπαθώ να διαγράφω από την καθημερινότητα. Παρατηρώ τον ύπουλο μηχανισμό του φόβου και απέχω. Πόσες ψυχοθεραπείες είναι αφιερωμένες στις φοβίες της μάνας. Μη τα μικρόβια, μη τα πράγματα στο στόμα ,μη περπατάς θα στραβώσουν τα ποδαράκια σου, Μη θα πνιγείς , . ΜΗ ΜΗ ΜΗ
Ώρες ώρες νιώθω σίγουρη ‘ότι είναι ένας μηχανισμός καθυπόταξης της κοινωνίας όλη αυτή η Φοβομανία αλήθεια σας λέω. Φοβάμαι που δε φοβάμαι...και ας γελάει ο μπέμπης μας ευτυχισμένος.

Μεγάλωσα με το ποιήμα του Χαλίλ Γκιμπράν.Το χαρίζω στο γιό μου

«Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας.
Είναι οι γιοι και οι θυγατέρες της Ζωής
που ενδιαφέρεται για τον εαυτό της.
Βγαίνουν μέσα από σας, όχι όμως για σας.
Και αν είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,
όχι όμως και τις σκέψεις σας.
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε τα σώματά τους,
όχι όμως τις ψυχές τους.
Γιατί οι ψυχές τους ζουν στο σπίτι του αύριο,
που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε,
ούτε ακόμα στα όνειρά σας.
Μπορεί να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά,
Όμως μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς.
Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω,
Ούτε μένει με το χθες».

γιατί κοιμάμαι με το μωρό μου

Είναι πραγματικά υπέροχο να κοιμάμαι με το μωράκι μου , να ακούω την ανασούλα του , να νιώθω τα πατουσάκια του πάνω στην κοιλιά μου, να θηλάζει όποτε θέλει και να μη χρειάζεται να ξυπνάμε μέσα στη νύχτα .Θα το χαρώ , κιεγώ κι αυτός , όσο πάει. Να  νιώθω μέσα στον ύπνο μου το στοματάκι να τρώει και να κοιμάται γουργουρίζοντας από ευτυχία και υπερμαμακίαση.Πότε θα ξανάρθουν αυτα τα χρόνια μου χε πει το Σοφάκι...














Με ρωτάτε συχνά γιατί είναι καλό να κοιμάται η μαμά με το μωρό της.Λυπάμαι που έχω καθυστερήσει τόσο πολύ να μεταφράσω το παρακάτω άρθρο .Ίσως να μην έχω προλάβει πολλές απο εσάς που θα θέλατε να τα ξέρετε αυτά πιο νωρίς.Σας παραθέτω μικρό  απόσπασμα.
"Το μωρό είναι γενετικά προγραμματισμένο να κοιμάται με αυτό το μοντέλο . Δίπλα στη μαμά ή ανάμεσα στο μπαμπά και στη μαμά. Αυτή η ¨σώμα με σώμα¨ επαφή αποφέρει τα παρακάτω θεμιτά αποτελέσματα.
• Ρυθμίζω τη θερμοκρασία του μωρού μου στη δική μου θερμοκρασία
• Ρυθμίζω την αναπνοή του (το μωρο έχει χαμηλότερα επίπεδα οξυγόνου όταν κοιμάται μόνο του)
• Συγχρονισμός ύπνου. Συγχρονίζονται οι ώρες που ξυπνάει με τετοιο τροπο ετσι ωστε δεν ειναι καθόλου ενοχλητικές και τις περισσότερες φορές ούτε που τις καταλαβαίνουμε πια.
• Ρύθμιση στο μεταβολισμό του
• Ρύθμιση στα ορμονικά του επίπεδα
• Ρύθμιση στο ανοσοποιητικό του σύστημα( αυτή η σώμα με σώμα επαφή αναδύει την πολυπόθητη Ωκυτοκίνη που «ανεβάζει» το ανοσοποιητικό)
• Ρύθμιση του καρδιακού ρυθμού

*Προσοχή οι καπνιστές & οι χρήστες αλκοόλ και ουσιών  δεν πρέπει να κοιμούνται με τα μωρά "

Πηγή: "The Science of Parenting"

Αν έχετε λίγο χρόνο αξίζει πολύ να διαβάσετε αυτή την υπέροχη μελέτη του πανεπιστημίου του Nottingham.Για όσες θέλετε περισσότερες  πληροφορίες  δείτε και   εδώ.

καλυνύχτες αγκαλίτσα !

Στις πάνες τις βαμβακερές λέμε ΝΑΙ!

 














Ακόμα με θυμάμαι να είμαι έγκυος και να ξερνάω και μόνο με την όψη του κομπιούτερ αλλά έλεγα άντεξε λίγο ακόμα και λίγο ακόμα για το γιο σου ρε γαμώτο !Πριν γεννήσω είχα αφιερώσει πολύ χρόνο στη διαδικτιακη  αναζήτηση 2 πραγμάτων. Το τέλειο καρότσι και την τέλεια πάνα πολλαπλών χρήσεων. Αποδείχτηκε ότι άξιζε η πολύμηνη αναζήτηση , ευτυχώς ,και για τα δυο.

Για το καρότσι τα έχουμε πει , δεν πήρα έπιπλα για να πάρω το Stokke(kai xero psomi). Αυτό το καρότσι είναι το μόνο που σέβεται το παιδί και το τοποθετεί να κοιτάει ευθεία και όχι από κάτω προς τα πάνω, επειδή είναι μικλο...Το έχουμε κατά ευχαριστηθεί και κυρίως το μωρό!

Τώρα για τις πάνες .Δεν ήθελα με τίποτα να βάλω στο μικρό μου αγοράκι «μπεμπιλίνα» , να φέρω χλωρίνες και αλλά καρκινογόνα σε επαφή με τα αχαμνακια του , σερνικό παιδι ΝΤΕ! Υπάρχουν μελέτες που αναφέρονται στην αντρική ανικανότητα ώς αποτέλεσμα των «μπεμπιλίνων».!Δείτε εδώ εδώ τι λέει η φίλη Έλενα στο υπέροχο μπλογκι της.Ούτε μπορούσα να φανταστώ ένα Έβερεστ σκουπιδιών μόνο για τον ποπό του παιδιού μου τη στιγμή που ο πλανήτης αγκομαχάει .Επίσης το παιδί θα πάει πιο εύκολα στο γιογιό αφού δε θα αντέχει να κουβαλάει όλο αυτό το βάρος της βαμβακερής πάνας πάνω του. Άσε ο προϋπολογισμός του σπιτιού .Θα σηκώναμε τη μπάνκα στον αέρα! Το συζήτησα με τον μπαμπά και συμφώνησε καΙ αυτός, περήφανος για τη σύντροφο που διάλεξε , κολώνα του σπιτιού του . Άλλωστε θα δίναμε μόνο 400 ευρω για πάντα-ΕΦΑΠΑΞ. . Και αν κάνουμε κι άλλο παιδί  μιλάμε για κανονική επένδυση . Υπολόγισε 3χρονια πάνες για δυο παιδιά , 3x 1500=4.500 + 4.500 = 9000Euroπουλα !!!

Η τέλεια πάνα για μένα ήταν αυτή που δε θα ήταν πολύπλοκη(επιθέματα κλπ) , δε θα είχε βελκρο, θα ήταν από βιολογικό βαμβάκι. Και ΝΑΙ τελικά τη βρήκα . Ήταν η BumGenius Όλα-σε-Ένα Πάνα από ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΒΑΜΒΑΚΙ και Βρακάκι μαζί - ΕΝΟΣ ΜΕΓΕΘΟΥΣ (Organic All-in-one One size).Αγόρασα 24 πάνες  από εδώ

Καθώς και καρπούς πλυσίματος Ιμαλαΐων.Ένα οικολογικό προϊόν χωρίς καμία χημική ουσία! Αν έχω λερωμένες από κακά τις πλένω με νεράκι στο χέρι και μετά τις βάζω στο πλυντήριο με λίγο  οικολογικό( 2 κ.σ) καθαριστικό. Ρίχνω στο πλυντήριο τις πάνες μαζί με πετσέτες στους 60 C  βάζω και σταγόνες αιθέριο έλαιο λεβάντας ή tea tree και τώρα το καλοκαίρι που στεγνώνουν στον Ήλιο τον Ελληνικό βγαίνουν θαύμα .Έχω αρχίσει και τις παίρνω μαζί στις εξόδους (συνήθιζα να παίρνω  pampers η απαράδεκτη!).

Γενικά δεν είμαι από τις γυναίκες που τρελαίνονται με τις δουλειές του σπιτιού , να φανταστείτε σταμάτησα να σιδερώνω. Δεν με έχει κουράσει καθόλου η πάνα πολλαπλών χρήσεων παρόλο που την ξεκίνησα από νεογέννητο, που ήταν πολύ πιο δύσκολο .Απλά βάζω ένα πλυντήριο παραπάνω ανά τρεις μέρες. Ούφ πάω να απλώσω!Σας φιλώ!

zebulhamac αιώρα για μωρά και μόνο για μωρά

Κορίτσια σας έχασα και με χάσατε το ξέρω...Τον τελευταίο μήνα όμως το 5μηνο μωράκι μου έχει γίνει ένα άλλο μωράκι για να μην του βάλω καμία ονομασία ταμπέλα . Αρκεί να σας πω ότι το τραγούδι νανουρίσματος έχει  αλλάξει στο « αγρίμια και αγριμάκια μου». Βέβαια προσπαθώ πολύ να μην κάνω mirroring “αγριμιού και να του λέω συνέχεια ότι είναι ένα πολύ ήσυχο μεν ,δραστήριο δε,  μωρό . Απλά αυτός μένει στο δραστήριο και συνεχίζει ακάθεκτος . Στέκεται και περιμένει με τα χέρια ανοιχτά για να τον περπατήσω, κατεβαίνει από τον καναπέ με την όπισθεν και στηρίζεται στον ποπόν( 5 μηνών σας λέωωωω) ,  θηλάζει κάνοντας το βουνό της γιόγκα (και το στήθος μου μαστίχα Χίου),  θηλάζει και στη συνέχεια  γυρίζει μόνος του μπρούμυτα για να ρευτεί !!!Σταματήσαμε να τον παίρνουμε αγκαλιά για ρέψιμο πλέον.Εν όψη εισαγωγής τροφών τον πήγαμε στον παιδίατρο και ο άνθρωπος έτριβε τα μάτια του...

Όπως καταλαβαίνετε έγινε επιτακτική η ανάγκη μιας αιώρας ώστε να κοιμάται λίγο παραπάνω και να κάνω και εγώ λίγο δουλειά. Αφού έψαξα πάρα πολύ στο διαδίκτυο ,γύρισα όλα τα παιδικομάγαζα , με συμβούλεψε και η Ολίβια - eimaimama.gr περί αιωροσαιτ και πάλι δεν έβρισκα ακριβώς αυτό που ήθελα…

Ψάχνοντας συνεχώς βρήκα   αυτό το υπέροχο γαλλικό site http://www.hamac-bebe-zebulette.com με προϊόντα απο φυσικά υλικά κ μόνο!! Στο τέλος παρήγγειλα αυτη την  τέλεια μωβ σκούρα (το μωβ ειναι το χρωμα της μαμας) groovy πάνινη με ξύλα.Η παραγγελία έγινε πανεύκολα στέλνοντας ένα email και πληρώνωντας με  αντικαταβολή. Μέσα σε μια εβδομάδα  ήταν εδώ! Θυμίζει στη μάνα μου την μελούτη , το κρεβάτι που την κοίμιζαν στα χωράφια, όταν ήταν μωρό στην Εύβοια. Μιλάμε για ένα  απόλυτα οικολογικό προϊόν , φτιαγμένο εξ’ολοκλήρου  από ξύλο και βιολογικό βαμβάκι , γίνεται και κρεβατάκι και κούνια. Βάζει και το στοματάκι του σε φυσικά υλικά  και είμαστε όλοι ικανοποιημένοι. Πρώτη μέρα σήμερα κοιμήθηκε δυο ολόκληρες ώρες !Τη βιδώσαμε πανεύκολα στο γραφείο που επεξεργάζομαι τις φωτογραφίες μου και διαβάζω τα βιβλία μου . Πλέον μπορώ να διαβάζω με τις ώρες και να κουνάω δίπλα μου τον μπουμπούκι μου.   Δε σας κρύβω ότι ανυπομονώ να κρεμάσω την κούνια στα δέντρα, να απολαμβάνει το μωράκι μου  ραστώνη  στη φύση !

Όταν το παιδί δεν παίρνει απο τη μάνα του αυτο που θέλει- Mατθαίος Γιοσαφάτ

Κορίτσια και αγόρια επιτέλους κάποιος επιστήμονας  να πεί τα πράγματα ως έχουν .Μια φανταστική συνεντευξη για τον Έλληνα γονιό και μή. Ένας υπέροχος άνθρωπος επιστήμονας , άντρας , μπαμπάς. Αφιερώστε 1,30 ώρα για αυτή τη συνέντευξη γιατί μιλάει επιστημονικά για τη σημασία του γονέα στον πρώτο χρόνο της ζωής του παιδιού του.Περιμένω τα σχόλια σας.

Απολαύστε τη συνέντευξη  εδώ

Η Σίσσυ Χριστίδου είναι φακλάαααααααανα ρε!

Σήμερα σε γνωστό "νυχάδικο" βορείων προαστείων , (που αναγκάζομαι να πηγαίνω επειδή είναι απο τα λίγα που χρησιμοποιούν κλωστή για αποτρίχωση)η υπεύθυνη του καταστήματος μου είπε -Πωπω δεν έχασες καθόλου τα κιλά της εγκυμοσύνης, αφού πρώτα είδε στην τηλεόραση τη Σίσσυ Χριστίδου και αναφώνησε-Πώπω φακλάνα η Σίσσυ, τι μπράτσο ειναι αυτο?(παρεπιπτόντως κοίταξα την ΤΙΒΙ και εκτός του οτι η Σίσσυ είναι πανέμορφη έχει και το μισό μπράτσο απο μένα)
Μετά αναφέρθηκε στο μωράκι μου λέγοντας πόσο ήσυχο και καλό παιδάκι είναι, επειδή είναι Αιγοκαιράκι!!!. Ε εκεί έχοντας Ελίνα μου το γράμμα σου απο εχθές να τριβελίζει το μυαλό μου, ξεσπάθωσα.
Ε όχι κυρά μου δεν είναι ησυχο απο ζώδιο το παιδί!!! , και φώναζα και λίγο μήπως και σπάσει καμια σιλικόνη απο τα ζυγωματικά της και ακούσει καλύτερα. Και εξιστόρησα,εν τάχει,όλα τα παραπάνω .Γέννησα φυσιολογικά , εκανα όλο το πακέτο του co-parenting , δηλαδή αποικλειστικό θηλασμό, co-sleeping μέχρι όσο πάει,τον φόρεσα στο μάρσιπο,δεν του εδωσα πιπίλα, ναι αφησα το στήθος για αυτό,δεν έφυγα για το γυμναστήριο να χάσω γρήγορα τα κιλά( και να είμαι φακλάνα),σταμάτησα τη γιόγκα για να αφιερωθώ στο θήλαστρο κ στον αποκλειστικό θηλασμο που προσπαθούσα να εγκαθιδρύσω, ναι δεν αγόρασα ριλάξ , πάρκο και στράτα, δεν τον πάρκαρα πάνω απο δίωρο σε γιαγιά ούτε σε νταντά, δεν έχω ψωνίσει και δουλέψει για 2 χρόνια και ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΣΥ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΗΣΥΧΟ ΛΟΓΩ ΖΩΔΙΟΥ!!????????
Πήγε να μιλήσει και να πει ότι είναι γονιδιακό το θέμα.
ΕΕΕΕΕΕΕ ΟΧΙ ΝΙΣΑΦΙ...Το καταλαβαίνω μια μάνα να κάνει όσα της ταιριάζουν σαν χαρακτήρας και αν δεν γίνεται να θηλάσει αποκλειστικά πάλι το καταλαβαίνω.Υπάρχουν χίλιοι δύο τρόποι να αφιερώσεις παραγωγικό χρόνο με το μωρό σου. Αυτό που δεν αντέχω είναι να μου λένε οτι τα παιδιά είναι απο μόνα τους.Έχουν βγεί πόσες μελέτες πάνω σε αυτό .Να έχουν γεννήσει 2 και 3 παιδιά και να μην έχουν πάρει πρέφα οτι το παιδί είναι ο χρόνος και η φροντίδα που του διέθεσαν, το παιδί είναι ο καθρέπτης τους ...

Σε φωνάζω Καλομοίρη - εισαι Καλομοίρης!

Το μέλλον και η μοίρα  των παιδιών περνάνε μέσα από την κούνια τους. Ήδη από τη στιγμή της γέννησης του το μωρό αναμετριέται με τις επιθυμίες των γονιών και μαθαίνει να είναι συνεπές στο ρόλο που εκείνοι προσδοκούν .Το «επάγγελμά» του δεν είναι καθόλου ξεκούραστο.

Ο ψυχαναλυτής Μπερτραν Κράμερ αναλύει στο «επάγγελμα μωρό» τους μηχανισμούς  αυτής της τόσο ξεχωριστής σχέσης που συνδέει το νεογέννητο με τους γονείς του.

Η ευαισθησία του μωρού στα μηνύματα της μητέρας είναι τέτοια , ώστε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι κατά τη διάρκεια των αλληλοεπιδράσεων τους οι δύο πρωταγωνιστές  είναι σε μια συνεχή συζήτηση. Αν μια συγκεκριμένη γκριμάτσα της μητέρας εμφανίζεται μετά από μια δεδομένη συμπεριφορά του μωρού αυτό θα θεωρεί τη σύνδεσή τους σαν μια σχέση αιτίου αποτελέσματος. Με τη συμπεριφορά της η μητέρα «λέει» στο μωρό της αυτό που περιμένει από αυτό , αυτό που μπορεί η δε μπορεί να κάνει , αυτό που είναι πηγή ευχαρίστησης ή δυσαρέσκειας γι’ αυτή . Εσωτερικεύοντας αυτά τα μηνύματα το μωρό θα μάθει τι μπορεί να μοιραστεί με τη μητέρα του και τι του απαγορεύεται να μοιραστεί μαζί της υποχρεώνοντας το στη μοναξιά της αδυναμίας επικοινωνίας. Με βάση αυτή την εσωτερική αναπαράσταση θα αναπτύξει την εικόνα του για τον εαυτό του, συντελώντας έτσι στην ανάδυση του ατόμου του. «Να ποιος είμαι!».

Μην αναρωτιέστε γιατι το μωρό δε πάει σήμερα στην αγκαλιά του μπαμπά . Μήπως τον βρίζατε μπροστά στο μωρό, επειδή ξέχασε να  πληρώσει το κινητο;Όπως καταλαβαίνετε εκφράσεις του τύπου «είναι γκρινιάρα από τότε που γεννήθηκε» η «στον παππού του έμοιασε το παιδί κ δεν χαμογελάει καθόλου» είναι τουλάχιστον καταστροφικές. Συνήθιζα να λέω - τον κακομοίρη κρυώνειειειει μωλε, και έδωσα όρκο κάθε φορά που μου έρχεται αυτη η εκφραση να την μετατρεπω σε  «τον καλομοίρη!! ». Αφού είναι ραντάρ τα μωρά ας του δώσουμε μόνο θετικά ραδιοκύματα . Οι καλές προβολές κάνουν τα καλά μωρά!  

Κείμενο εισαγωγής απο το βιβλίο «Επάγγελμα μωρό» Μπερτραν Κραμερ-εκδοσεις Καστανιώτη