Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Μητρότητα

Σε λίγο καιρό θα κλείσω 2 χρόνια μητρότητας. Και λέω δύο γιατί αρχίζω να μετράω απο τη στιγμή της σύλληψης.Οι εντυπώσεις ανάμικτες. Έγινα ένας καινούργιος άνθρωπος , πολύ πιο συγκεντρωμένος και πολύ πιο αμίλητος. Μπήκε η αγάπη στη ζωή μου για τα καλά. Συγχωρώ τόσο μα τόσο πολύ πιο εύκολα.Παρατηρώ συνεχώς . Δεν το έκανα παλιά .Μου άρεσε να είμαι παρατηρούμενη.Τι παρατηρώ...
Ένα πλάσμα που δηλώνει έντονα την διαφορετικότητα της φύσης του και περνάει τη μέρα του προσπαθώντας να την επιβάλλει.Και καλά κάνει.Τρελένομαι .Τα ανθρώπινα μωρά δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με τον άνθρωπο.Θέλει να είναι συνέχεια στη γύμνια, να σκαρφαλώνει τραπέζια και να περπατάει σε ύψη και επικίνδυνες γωνίες .Δηλώνει έντονα οτι το περιβάλλον του είναι έξω και όχι στους πέντε τοιχους. Θέλει να βάζει τα χέρια στα πιάτα και να εξαπολύει τα χόρτα στη δύση και τις πατάτες στην ανατολή.Θέλει να μαγειρεύει μαζί μου και να χτυπάει τις κουτάλες , να πετάει οτι βρίσκει στο πάτωμα.Τα δοντάκια πονάνε ,ουρλιάζει .Αρπάζει ότι βρίσκει και θέλει να το γευτεί.Το αυτοκίνητο?Τι είναι πάλι τούτο το περίεργο κουβούκλιο που πάει τόσο γρήγορα κσι όλοι κάθονται δεμένοι παναγίες?Τα ρούχα του πλυντηρίου απλώνονται στο δωμάτιο και  μία κάλτσα στα χερια του να την τινάζει , όπως κάνει η μαμά. Το πλυντήριο πιάτων πρέπει να το καβαλήσει , να χώσει τα χέρια του στα βρώμικα πιάτα και να γελάσει με το φοβισμένο μου βλέμμα.Το τηλέφωνο στα χέρια του βυθίζεταιι στη λεκάνη της τουαλέτας.Οι υπόλοιποι γύρω του δοκιμαζόμαστε. Όσο πιο πολλά  τα καθιερωμένα μοτίβα συμπεριφορών που μας έμαθαν οι δικοί μας γονείς τοσο πιο πολλα τα εμπόδια που του παρουσιάζουμε στο διάβα του. Κάθε μη(!) δικό μας , ένα γέλιο επιτυχίας για το μωρό.Βγάλε με έξω μου δηλώνει αλλά εγώ θέλω να στείλω εκείνο το EMAIL. Απογοητεύομαι.Αυτό λοιπόν είναι η μητρότητα?Η υποταγή ενός ελεύθερου πρωτόγονου  πλάσματος στις συμβάσεις της σύγχρονης εποχής...-Στείλε φιλάκι στη γιαγιά -Πες ευχαριστώ στη θεία που σου έφτιαξε σπανακόπιτα.
Βλέπω τον εαυτό μου μωρό. Πόσα πρέπει , πόσα θέλω, των άλλων, με βγάλαν απο το δρόμο μου;Παρόλο που είχα την τύχη να σκαρφαλώσω στο πεύκο της γειτονιάς το δικό μου το παιδί κινδυνεύει να ανέβει στο τραπεζάκι του σαλονιού.Συμπλέγματα κατωτερότητας αναδύονται απο τις φακές. Είμαι η τροφός της οικογένειας και εκείνο το βιβλίο δεν προλαβαίνω να το διαβάσω.Πόσο μάρεσε να διαβάζω με τις ώρες...Τελικά θα το ρίξω στο φαί.Εκείνος ο χωρισμός μου δημιούργησε τις ταχυπαλμίες και η οικονομική μου ανεξαρτητοποίηση μου στοίχισε κάτι κύστες στη μήτρα. Η φαρμακευτική μου έδινε λεφτά για να αφιερώσω τη μήτρα μου στην αύξηση των πωλήσεων και με σύστησε στις κρίσεις πανικού.Η πολυεθνική μου πήρε τις αμυγδαλές μου , γιατί ήθελα να μιλήσω και η φωνή μου σβηνόταν στα σιωπηλά μου δάκρυα. -Εγώ πότε θα γίνω μάνα έλεγα, και έφευγα για τη δουλειά...


 (ξερετε αυτο το κειμενο το εγραψα μετα απο συζητησεις με τις μανες Γης που θελουν να κανουν παιδια. Το συμπερασμα που βγαζω ειναι οτι δεν εχει σημασια αν εχεις παιδια η οχι για την ευτυχια.
Σημασια εχει να ζεις στο τωρα σε οποια φαση της ζωης σου κιαν βρισκεσαι)

9 σχόλια:

  1. Είναι σαν η ζωή της μητέρας να είναι ένα πριν και ένα μετά, σαν να περνάς στην απέναντι όχθη και αρχίζεις να προχωράς! Μοναδικό!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και μετα βλεπεις και την ιστορια σου να επαναλαμβανεται στον αλλο. Και να εισαι εσυ αυτος που του την οριζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος10.3.11

    ποσο τα ιδια νιωθω με οτι εγραψες παραπανω..ομως με τρομαζει αυτο που σχολιασες απο κατω...στην περιπτωση μου, δε θελω να δω την ιστορια μου να επαναλαμβανεται πανω του κ να του την οριζω εγω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΕΓΩ ΝΑ ΔΕΙς ΑΝ ΔΕ ΘΕΛΩ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος10.3.11

    Βαλτε με και μένα στο παιχνίδι και σε καμια τριανταριά χρόνια καθόμαστε και συζητάμε τι
    "πουλιά πιασαμε" ;)

    Η τελευταία παράγραφος όλα τα λεφτα...
    ξέρεις τι με τρελαίνει, ότι τις δικες μας ανησυχίες και αγωνίες και αυτοκριτικές οι δικοι μας μπόμπιρες θα τις δουν καταγεγραμμένες.

    Αυτο δεν νόμιζω ότι είναι και τόσο κακό...

    Θα βρουν πιο ευκολα καποιες απαντησεις πιστευω...

    Όσο για μας μας βοηθά να είμαστε συνεπεις (λέω εγώ τωρα).

    Β.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαρία Ορφανίδου10.3.11

    Πράγματι. Πόσο διαφορετικό είναι ένα παιδί από εμάς. Στο μόνο που χαίρομαι που μετακόμισα επαρχία είναι ότι το παιδί μου μεγαλώνει στην εξοχή με ζωάκια. Αυτήν την πολυτέλεια την είχα μονο τα ΣΚ που πηγαίναμε στο εξοχικό. Μετρούσα τις μέρες να πάω να κοπροσκυλιάσω με την κολλητή μου (και τωρινή κουμπαρούλα μου) στα βουνά.
    Αναρωτιόμουν τι παιδική ηλικία πέρασα, ρωτάω τη μάνα μου τι παιδί ήμουν. Εγώ δε θυμαμαι τίποτα παρά μόνο τα ΣΚ. Τυχαίο? Δε νομίζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Aσπασάκι μου....

    Στην πρώτη επίσκεψη στον γυναικολόγο, εκείνος μου είπε "ωστε είσαι έγκυος...συγχαρητήρια, τώρα θα γίνεις επιτέλους άνθρωπος"....τον κοιτούσα καλά καλά και δεν ήξερα αν πρέπει να περεξηγηθώ....
    Λίγο καιρό μετά κατάλαβα τι εννοούσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. πωλινα10.3.11

    υπεροχο,κρυφες σκεψεις που δεν ειχαν γινει ακομα λεξεις...οταν τις διαβαζεις διαπιστωνεις την αληθεια τους.
    ποσο ελευθερος ειναι ο κοσμος μεσα απ'τα ματια τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. μερικες φορες εισαι παρα πολυ συγκινητικη!σημερα ειναι μια απο αυτες.ισως ειναι οι φορες, που γραφεις πιο πολυ για τον εαυτο σου,γιατι εχεις εσυ αναγκη να ακουσεις αυτα που εχεις μεσα σου.
    σε φιλω

    ΑπάντησηΔιαγραφή